Pechado por traslado dende o 20-5-2006. Estou en http://malodeaturar.blogaliza.org

quinta-feira, setembro 29, 2005

Desta non :(

A cousa comezou ben, chegada á morada sentimental nunha tarde moi agradábel, cun sol setembreiro destes que provocan optimismo porque si. Despois dunha visita parcial ao meu zulo provisional e unha conversa esperanzadora que fai posíbel que ese sector galpón non sexa a miña morada definitiva, anaco na factoría. Unha boa noite entre o centro pétreo, a casa dun gran compañeiro e dúas chamadas que souberon a gloria culminaron un bo día.
Hoxe era "o" día, a cita definitiva, o momento preciso, desta tiña que ir. A miña experiencia nestas lides mataba -máis ou menos- os nervios, e mesmo me permitín o luxo de apaciguar a unha pobre muller á que estaba a punto de darlle mal.
Agardo-monto-avanzo-pare-que fixen-preguntelealosdedetrásloquehizo-portazo-merda, non o vin
E deume por vagar, vagar por aí sen saber moi ben onde. Rematei na segunda catedral dando a volta ao ruedo, comendo (con música de Luis Cobos de fondo, que xa manda carallo) na porta de entrada á liña vital secundaria e, cun cabreo monumental -apaciguado, todo sexa dito, por unha voz da que hoxe precisaba- e unha frustración relativa que se mitigará ou se fará máis fonda segundo as circunstancias, marchando. Non marchando a onde me pedían os adentros, senón onde as reivindicacións transportísticas me permitiron -digamos que a folga a montaba quen a montaba e non é plan de llela montar eu a eles (chega a ser a Freire... y-las-de-dios). Pois iso, que desta non foi.

quarta-feira, setembro 28, 2005

U-la bandeira? (matarile, rile, rile, chim-pón)

Leo en La Voz unha información que non deixa de facerme certo chiste. Seica na toma de posesión do delegado da Consellaría de Cultura de Ourense desapareceu (sic.) a bandeira española y olé. Pois unha desgraza coma outra calqueira, a verdade é que si, éche o que ten, hoxe aquí, mañá alá, hoxe estase e mañá non se está. Que lle imos facer... en fin, estou pensando en chamar a La Voz para que publiquen que no cartón que o Estado español me obriga a levar no peto, pon que é nacional (como a enseña desaparecida, segundo a mesma fonte informativa) e a min non me parece tal, e tamén desapareceu unha bandeira, que neste caso é a miña. Y me parece muy mal, y una provocación, y un desafío al estado de derecho y etcétera etcétera.

terça-feira, setembro 27, 2005

Momento de vogar

Había moito que o aspirante a contador da vida non ollaba ao mar. O último -quen sabe se derradeiro- treito da súa estancia no peirao pasou devagariño; en moitas ocasións preferiu non ollar ao mar, porque sabía que este o chamaría, sen dúbida, que berraría por el, que o empurraría cara á barca de pedra para vogar lonxe, mais non sen rumbo. Nos últimos días o aspirante a contador da vida sente certa inquedanza, sabe que chegou o momento de lles dar lustre aos remos, de pulir ben a barquiña de pedra e de ir, pouco a pouco, soltando os nos que a amarraron durante os longos días de pantalán. Apenas fican unhas poucas lúas, algunha proba, algún medo interno que deixar atrás... e vogar, vogar ata chegar ao centro do mar de pedra, escoitar os berros da tripulación, botar o aparello á auga, dar mil e unha apertas, dous mil e cento un bicos, e vogar...

segunda-feira, setembro 26, 2005

Están aí, e veñen a por ti...

Ata o de agora, un dos motivos polos que ensalzaba a estes santos lugares nas miñas conversas máis ou menos taberneiras, era porque a capital luguesa (esta, nosa cidade, que a facemos entre todos, etc., etc., como diría o sumo sacerdote) aínda podia alardear de non ter un deses comedores imperiais famosos-en-el-mundo-entero, onde o material do que se fai a comida e do que se compón o agasalliño que che dan con ela non se diferenza en gran cousa. Ben, pois descubro hoxe entre as páxinas de El Progreso un anuncio que confirma as ameazas verquidas nos últimos tempos sobre a cidadanía. Nunha verdadeira perversión marquetiniana, os señores macdonaldentos chantan un par deses arquiños amarelos a xeito de porta da muralla, nun exercizo de simbolismo que me atrae e me dá medo a partes iguais. Pode significar moito máis do que semella, unha caste de "Xa están aquiiii".
Ben, a cousa trátase basicamente de que McDonald's busca mercenarios de-la-tierra para que vendan plástico através dun insulto culinario á carne de tenreira. Para iso, pervirten un monumento e chantan un L diante do nome do centro comercial (sobre o cal me estenderei convenientemente noutro momento, aínda que supoño que seguirá a liña iniciada por El Puerto de LaCuruña). E aínda por riba se autodenominan "restaurante". Que valor.

domingo, setembro 25, 2005

Sobre a metafísica do churrasco

En noites coma esta un comprende a verdadeira metafísica do churrasco e do viño da casa, dos criollos, do café con pingas e do chupiño de licor de herbas ou café. E está moi certo de que, calquera día, as decisións que trocaran definitivamente o futuro do país serán adoptadas coas mans pousadas nun mantel de papel.

quinta-feira, setembro 22, 2005

Creador adolescente... ai!

























Leo en La Voz de Galicia unha nova a xestación da nosa Selección. Seica Uruguay se perfila coma rival e tal. Mais o que realmente me impactou foi a cuestión téxtil: a Selección Galega levará na súa camisola a palabra "Galiza" -xa sei que é o seu, pero é que un non está acostumado a estas sorpresas neste, noso país-, camisola que será deseñada por Pepe Barros, Xosé Salgado e Elías Santana e que, polo visto, será "elegante e con empaque". Non agardaba menos... Pois ben, fozando nas profundidades dos meus discos duros, atopei uns deseños que O'Xirarei púber perpetrou a golpe de Paint e que agora me enche de orgulloysatisfacción compartir con vós. E ata acertei coa palabriña estampada!

Miolos espesiños

Non é que o día fose malo, tampouco foi a hostia, digamos que foi un máis destes sinpenanigloria ociosos que encherán o meu almanaque de aquí ao San Froilán (día arriba ou abaixo). Se ben as horas de día propiamente dito -isto é, con luz solar- foron, para estas datas, máis ou menos produtivas -tomarlle algo, darlle alento á versión electrónica dunha Faneca que dá máis traballo ca un fillo parvo (proximamente nas súas pantallas), exercer de xornalista tendencioso a prol da causa...-, o tempo de noite non é que fose tremendo, por así dicilo. Agás o momento agradecido de charla telefónica, a cousa reduciuse a: rir ritualmente cos chistes dun señor catalán á vez que o fai algún señor de Murcia ou Albacete -non é que me caia mal, pero moléstame este gregarismo autoimposto-, non ler unha mensaxe non recibida (noite parva, un precisa ler certas cousas. Quixera estar exercendo de enfermeiro vocacional, non sei quen curaría a quen...), perder ao baloncesto e ao billar co pecé. E mañá.. buf tarefas familiares ingratas. Debera ir durmir, non sen antes queimar un pouco máis a superficie retiniana con insubstancialidades, para rematar a faena con saña (aínda por riba símil taurino, se é que cando un está espeso...)
Nota mental: polos cascos que teño conectados ao pecé, se te fixas, escóitase a radio entre un zumbidiño. Agardemos que non sexa a Cope.
[Escoito: "Quiero ser poeta/y decirte a la cara que me gustas un poco, o mejor con locura" Jarabe de Palo]

quarta-feira, setembro 21, 2005

O número 27? Correcto!

Como non se lle vai coller cariño a unha xentiña que te chama ás doce da noite facéndose pasar por Superpiñeiro, dicindo que estás en directo no Supermartes, e que lles tes que respostar co número da Rúa da Terra de Ferrol no que mataron a Moncho Reboiras? Chámademe parvo, pero fíxome ilusión -ai, que simple é un ás veces... :P-

terça-feira, setembro 20, 2005

Non me toquen a (miña) infancia eh!



















Teño tachado en múltiples ocasións de anacrónicos a moitos medios do país, e ao grupo propietario deste que nos ocupa tamén. Así e todo, nunca foi por motivos tecnolóxico-sentimentais coma o que aquí nos ocupa. E é que en plena era da pleisteixon portátil, dos emepetrés, dos deuvedés... en Galicia Hoxe, ese fenómeno, ilústrase unha nova sobre a violencia escolar e a implicación dos videoxogos -coma se dun "informativo" de antena3 se tratase- na mesma cunha Gameboy das dos meus tempos!! e, se non me equivoco, a rapariga en cuestión está xogando ao Tetris!.
Pero como se pode difamar desa maneira a un chintófano tan inocente como a Game Boy, que non podía mostrar sangue anque quixese, porque a pantalliña non lle daba para máis. Se Súper Mario era un cacho de pan e o Tetris estimula o miolo que dá gusto. Onde imos ir parar, por Deus!!! Ollo ao pé de foto: "un pasatempo que ocupa a diario gran parte do tempo de lecer de pequenos e adolescentes" ata aí dacordo, pero dos pequenos e adolescentes de hai dez ou doce anos!

Lume Nunca Máis!

Aínda sen saber se poderei estar alí, reitero a idea que xa se vén espallando por aí: o 1 de outubro, tod@s a Ourense. E é que se lle queremos un chisco, algo máis ou moitísimo ao país, temos que dicir que xa abonda de que nolo queimen, que xa chega de facer negocio coa terra e o monte de todos. Pois iso, o 1 de outubro, toca ir a Ourense!

segunda-feira, setembro 19, 2005

No-puedo-con-mi-vida

Momento friki. Atópome revisando a prensa patria correspondente a data de onte, concretamente o Galicia Hoxe, cando atopo esta magnífica escena familiar: Esther, Emilio e Pepe, un amigo da familia, comendo de campo en Caldas ao máis puro estilo "Festa do Maior" ou "Festa da Emigración". Todo moi propio, incluído o momento "tómalleoutraemilitohostias, que hoxe é un día", recollido á pefección nesta instantánea (Esther advirte "que después dices tonterías"). Mais non é o "veña máis viño, taberneiriño" o que me perturba, senón o atuendo destes dous homes de Estado, aquí presentes. Disciplina de partido? Márketing? Agasallo corporativo de Nadal? Detalliño de ZP, que os fai en serie? Que me van os dous coa mesma camisa!!!!! -Señores, sinto dicir isto, mais Galiza precisa un Boris Izaguirre, para que non sexa un quen teña que facer este tipo de cousas, por Deus-.
Nota ao pé: Decatémonos de que todos os señores dos arredores non levan chaqueta, agás os nosos dous amiguiños... coquetos eles, por non padecer o risco de que, á hora dos licores, algún compañero, os instase a cantar unha do Dúo Dinámico ou dos Satélites, por aquilo do uniforme...

domingo, setembro 18, 2005

Y si te somos los mejores, bueno y qué?

Fernández Latorre's Press House, sempre ao servizo do país. Esa grande institución xornalística sorpréndenos de novo, destavolta cun debate de profundo callado. Vale que as estatísticas e enquisas das webs de pouco máis ou menos non deixan de ser algo baladí, mais non esquezamos que das pequenas cousas sae a substancia profunda de quen as fai. La Voz propón un debate sobre cal é a gran cidade galega ¿e?. La Voz, que seica é "de Galicia" é un xornal Lacoruñés por antonomasia, que emprega o topónimo oficial porque toca e porque as subvencións éche o que teñen, que mesmo vendemos a roupa interior, se fose mester.
Mentres e non, seguimos impulsando dende os arredores de Lacuruña un modelo de non-país no que predomine o localismo pailán. Así, cun pouco de sorte, estamos demasiado ocupados tirando pedras dende a Torre de Hércules ata Samil, vía Obradoiro e, cando a Galiza interior podreza e unha das tres grandes cidades impoña o seu liderado sobre as outras dúas, poderemos cantar victoria. Nin país, nin farrapos de gaita. Agora ben, sempre poderemos ir aos debates de La Voz e dicir: "Ya os lo dicía yo, que nosotros eramos mejores" e ao son do bombo da pechadura de ollada esquecer definitivamente o país no que vivimos.

sábado, setembro 17, 2005

Copie e difunda!

Unha noite metido na casa dá tempo para moitas cousas. Hoxe, fozando polo que foi o meu cuarto con todas as da lei ata o comezo da primeira fase do meu proceso de autodeterminación, atopei a carpeta de segundo de bacharelato (mítico ano). Entre as pegatas dos meus primeiros pasiños "activistas", atopei un deseño feito na casa, concretamente co Paint -na era pre-fotoxó, obviamente-. O deseño en cuestión era semellante ao que vedes aquí, un pouco máis pixelado e con letriñas máis básicas, pero a idea viña sendo a mesma. Vendo como está o panorama da dominación nacional -isto é, dos dominios das nacións- por outros lares, penso que non é mal momento para retomar a idea, idea que, por outra parte, coido que non era exclusiva d'O'Xirarei na súa época púber. Penso que o blogomillo non é mal vehículo de presión. Que vos parece? Copien e difundan, copyceiben!

Quen perde a noite...

Amencer chunguérrimo... e é que os corpos xa non están para certos excesos... Despois dunha noite de fraternidade e culto aos licores que, pola súas bondades, mesmo teñen sido musicados polo máis granado dos artistas do país, só resta, no mellor dos casos, unha mañá acidoacetilsalicílica. Pois ben, no caso de quen lles fala non abondou cunha mañá, senón que aínda a tal hora persisten as reminiscencias de tan prolífica saída nocturna. Resultado da ecuación: noite sabatina metidiño na casa, primeiro dándolle ao mando das tropecentas canles (despois de varios arranxos de pouco máis ou menos grazas á empresa das palabras caras) e agora dándolle á tecla.
[Nota mental: non me puxeron a canción de Diplomáticos que pedín no Cubil, que pouca sensibilidade]

quinta-feira, setembro 15, 2005

Xuntos, máis fortes











Pois iso. Iso e que xa van dúas entrevistas -que eu saiba- do presidente en perfecto castelán, que hai quen predica co exemplo e se expresa en público un día si e outro tamén na lingua cervantina, etecé etecé. Isto tamén son "cosas de Paco"?

quarta-feira, setembro 14, 2005

Extraterrestrismo

Estou seguro de que lembrades ao becho este, que pasaba gran parte do seu filme dicindo cousas coma "mi caaasa, teléeefono, ser bueeenos". Ben, pois tal que así me sente o que subscribe -non de feo, non serei eu quen tire pedras dese calibre contra a miña autoestima-. E é que senón non tería explicación un día coma o de hoxe. Madrugón a unha hora indecente (moito), viaxe en carrilana, bus urbano, fotocopias, burocracia, trámites diversos para langrearlle catro pesos ao Estado, facturas moi elevadas por obra e graza do examinador vulgaris...
E unha, ou dúas, ou tres apertas e bicos que saben a gloria, e unha boa sesión de parlamentarismo de taberna, e risos, e chistes, e arranxar o país -e deixalo como está, cuarta arriba ou abaixo-, xuntar dúas mesas, esquecer pagar o café, cachondeo de fondo cando tes os ollos pechados para mirar mellor...
E que é o que non tería explicación? Pois que quen subscribe se atope razoábelmente ben, mesmo contentiño despois dun día coma este, se non tivese, nada máis pisar a sensación de que a pedra sentimental lle dicía aquilo de "mi casa...".
Nota mental: sonrisa felizmente parva á recepción dunha chamada. Outra palada de apertas para o saco, que será agasallado no momento oportuno. (Día -16)

Tecnosexualidades

Houbo un día, hai xa uns meses, concretamente naquelas semanas de voráxine elexidora ou elixíbel, no que certo pseudocamarada (sendo esta última terminoloxía emprestada) nos denominou a min e a un bo compañeiro coma individuos tecnosexuais. Eu, pouco docto na cuestión dos neoloxismos aplicados á condición humana e ao seu devir, intereseime pola cuestión, e a cousa viña sendo que se nos enmarcaba a ambos os dous nunha caste de xente habitante dun mundo no que os microchips son tan habituais como a la dos xerseis, por dicir algo.
Tendo en conta o breve limiar, podo dicir que hoxe vivín un día plenamente tecnosexual. Erguinme contra as 10 da mañá, hora intempestiva onde as haxa nestas alturas de ano, coa chamada ao porteiro de dous señores técnicos da empresa das palabras caras, os cales tiñas como obxectivo instalarme tres chintófanos na casa, através dos cales poderei entrar en tropecentas canles de televisión -frikismo aumentando na súa liña catódico-espectacular-, fozar na Interné a moitos kilobaits por segundo e ter unha pequena rede wifi desas que tanto prestan -retransmito nestes intres tirado na cama co portátil ao meu carón. Debe de vir de aquí a parte "sexual" do de "tecno", compartir leito cun pecé. Ao que chegamos.
En fin, continuei a xornada indo a un estabelecemento deses aos que hai anos lles chamariamos bazar, nos que se venden lavadoras, teles, radios, deuvedés e emepetreses. Ben, pois por isto último fun, xa que o seu antecesor no cargo caeu en acto de servizo.
Conclusións diversas... é posíbel que o pseudocamarada tivese algo de razón. O balanzo de hoxe non sei cal será, mais, a saber: madrugón, un anaco longo falando cunha señorita poco-maja no 1004 e un risco máis de padecer un cancro chungo polas radiacións wifísticas. Viva a modernidade, miñas donas e meus cabaleiros. Viva.

segunda-feira, setembro 12, 2005

Contrastando

Galicia Hoxe, ese aliñamento planetario da prensa patria que adoita gustarme mais que, á fin e ao cabo, é de quen é, ten na súa intrínseca natureza contrastes que me encantan. Así, na súa web, podemos atopar xuntas cousas tan diversas como as que aquí vos traio. Por unha banda, a reseña ao primeiro cabodano de Manuel María, do que se fai mención á súa merecida condición de poeta nacional. Por outra, mención aos aburridos señores do Pepé, que decidirán se levan ou non ao Tribunal Constitucional os matrimonios homosexuais -non a todos, senón á Lei que lles permite casar-.
O que é o mesmo: cultura e reivindicación nacional (con todas as aspas que se lle queiran poñer a isto último, tampouco vai ser agora o GH a panacea) enriba e, un pouco máis abaixo, uns que seguen co dalequetepego tentando atopar a fórmula do círculo cadrado entrando na casa e no matrimonio civil de cadaquén (o que é non ter que facer ao saíren do poder, que en algo teñen que matar as horas. Non sei se chamar a algún para que me axude coas maletas e coa limpeza do meu ilustre fogar).

sexta-feira, setembro 09, 2005

Unha Selección, que rima moi ben con Nación

Leo outravolta unha nova sobre a nosa Selección e como aínda non se lle prestara á cuestión a atención que a xuízo dun servidor merece, pois a iso imos.
Será en Santiago de Compostela, o 28 ou 29 de decembro, probabelmente nunha tarde fría e con sorte chuviosa. Estaremos todos os que queiramos estar, os nosos e os deles tamén -con convencemento algúns, por compromiso os mais (posibelmente)-. Se por min fose, San Lázaro ese día sería, como ben din os trovadores, un novo ceo de bandeiras e estrelas, de estrelas vermellas e de estrelas dun balón que rodará, por vez primeira, na súa terra. E é que a capital de Galiza ten visto xogar a moitos sobre o seu céspede, dentro e fóra de San Lázaro. Pero, sen dúbida, Compostela merece unha escadra de categoría vestida cunhas cores de seu.
Formarán o once titular do país que algúns queremos facer novo galegos e gallegos, mesmo algún galleguiño -aforro o nome para aforrar o ripio que o seguiría- co que non logro simpatizar, mais ese día porei á disposición do banco local a miña gorxa, o meu bafo fumeante entre a invernada compostelá e tamén a miña bandeira, á que lle porei o mastro dos días grandes. Cantaremos, berraremos e gañaremos. Non sei cantos lles meteremos aos que veñan participar da nosa festa e que algúns xa nos cheiramos que non terán que facer moitas horas de viaxe para virnos dar a man o día da estrea. Pero do que estou seguro é de que ese día, poderemos volver dicir, coma nunha feliz noite de xuño: non se esquezan de que hoxe, por fin, gañamos nós. Agora só agardo que o falar popular non se engane, e que remate ben o que ben empezou, de tal xeito que poidamos asegurar que a nosa equipa e mais os seus encontros rimarán, como tal selección, á perfección coa nación á que representan. Viva a Selección Galega.

quinta-feira, setembro 08, 2005

Xa chove no mar de pedra

Non foi casualidade que o mar de pedra recibise ao aspirante e a súa lítica chalana acariñándoos aos dous coa choiva. O mar de pedra case que nunca fai as cousas por casualidade. "Deus non xoga aos dados", dixo o sabio. O aspirante a contador da vida partiu do peirao para unha enésima incursión no seu mar. Chegou e empapouse del, e gozou do resto da tripulación, da brisa, das conversas na cuberta, da recolleita e botadura dos aparellos. E ao final, o amarre forzoso, de novo. Aínda que o aspirante a contador da vida é consciente de que, probabelmente, este sexa un dos últimos amarres nun bo tempo, non pode evitar un lene pesar no seu interior ao ollar as ondas do mar de pedra batendo contra os seus ollos. Foi fermosa a singradura, as apertas, as verbas, as olladas... tamén o foron. Agora só resta agardar e, amarrado a un caderno de bitácora, ollar pola fiestra do tempo, que cada vez se fai máis ampla para poder saír voando por ela.

segunda-feira, setembro 05, 2005

E a cidade xa fala

Día -25'5
Emito en directo (ou ao vivo, que é unha expresión que vou comezar a empregar xa mesmo) dende un dos puntos neurálxicos da factoría de xornalistas -ou senón neurálxico, un deses nos que hai xente traballando dende setembro ata xullo, cousa pouco habitual nestas santas casas). Pasada a proba académico-penitencial de fin de verán, agora que estou de vacacións outra vez só me queda preparar o inicio do meu proceso de autodeterminación que comezará, se todo vai segundo o previsto pola organización do evento, en vintetantos días, cuarta arriba, cuarta abaixo. Despois... quen sabe, nove meses previsíbeis -con moitos matices do noso Señor- e toda unha infindade aínda por ver, dende o máis banal ao máis transcendente.
Mentres e non, certas pedras tiran por min case tanto coma certa ollada. E coma lle ocurría ao poeta por outras latitudes, xa escomezo a escoitar falar á cidade. Codio que iso non é malo de todo.

sábado, setembro 03, 2005

Día rariño

Día -27
Noite estraña de sábado raro. E é que é bastante pouco habitual en quen subscribe non saír da casa virtual en todo a xornada sabatina e facer o mesmo pola noite. Mentres púberes e non tan púberes de toda caste se embodegan polas rúas destes santos lugares, xa sexa facéndolles gasto aos hostaleiros (aos honrados e aos do gharrafón) ou desafiando os mandatos e investigacións orozquistas, eu miro pola fiestra catódica e vexo algo de mundo despois de pasar un día no que fixen bastantes cousas pouco propias nun individuo coma min nesta época do ano -se exceptuamos a amencida ao despuntar o mediodía-. Despois de tragar un filme de despois de xantar de Antena 3 (en-mi-vida) xunguinme a miña penitencia tardo-canicular para subir os que agardo serán os derradeiros chanzos cara a cumplimentación definitiva do segundo estadio de contador da vída. Éche o que hai. Mañá, metido na carrilana rumbo á casa mental, terei facianas na mente, metidas nun cartafol diferente ao dos señores que investigaron, epistemoloxizaron e teorizaron e que me agardan o luns pola fresquiña. O luns, a iso das 12, encararei o esprín final. Despois farei balanzo -ou se cadra hai cousas máis interesantes que facer-.
Mais como non todo van ser penitencias, non podo marchar durmir -ou algo semellante- sen deixar plasmado o sorriso que alguén se encargou de me debuxar ao longo de todo o día de onte nunha visita que maís ca a unha cidade foi a miña zona cardíaco-ialmal (de ialma) máis sensíbel e agradecida. Grazas :).

sexta-feira, setembro 02, 2005

Tirilí, tirilí

A min, elemento nado nestes santos lugares, sempre me cabrearon bastante os individuos que denominaban ás nosas festas (as mellores do outono galego, que dixera don Álvaro) co apelativo agarimoso de San Pailán. Pois ben, non sei se en aras dun populismo exacervado, co obxectivo de ter comendo da súa man a toda a muchachada de intra e extra murallas, ou non sei por que -bueno, si o sei, pero encántame a retórica-, o certo é que o San Froilán deste ano leva camiño de ir alén Spain Froilán [termo prestado dun bo compañeiro] para instalarse definitivamente nun pailanismo paco-orozquista que mete medo.
Á ausencia de calquera tipo de grupo galego -como ben asegurara don Jesús, las gaitas son para las feiras- únese un panorama de actuacións musicais que nada lle teñen que envexar ás de Valladolid ou Murcia, por poñer un exemplo. A saber: Los Auserón, SFDK (jipjoperos coma Dios ke te Crew pero en castellanito y malote) e actuacións que se estivesen complementadas como deberan, mesmo serían positivas: Coti, artista de grande éxito este ano, Reincidentes, rock -andaluz- de calidade e Lluís Llach, cantautor catalá.
Vaia por diante que eu non teño nada en contra de Coti -mesmo me gustan algunhas das súas cancións-, dun cantautor histórico coma o Lluís Llach ou duns roqueiros coma os Reincidentes. Pero si teño, e moito, en contra dunha concelleira ¿de cultura? que ignora completamente que o San Froilán son unhas festas de Lugo, que, vaia por Deus, é unha cidade que está nun país que se chama Galiza, cuns artistas que valen moito máis que un señor questámuybueno e é salserodelamuerte e que tamén, dito sexa de paso, pasou media vida no Luar de Don Manuel.
Iso si, lendo hoxe a noticia en El Progreso (diario de Lugo y su provincia, todos los días el primero), xa quedei moito máis tranquilo, porque haberá unha importante presenza "del folclore tradicional" e mais un "festival internacional de folclore". Que bonito e pintoresco, igual, no colmo da graciosidade, nos poñen un día unos gaiteiriños para regocijo del populacho y de los galleguistas. Señor Orozco, señora Burgo, señores do PSOE, señores concelleiros: o PP cortábase un pouquiño máis organizando festas e españoleando nos programas festivos. Consulten vostedes cantos grupos galegos poderían traer cos cartos que lle van pagar ao Baute en cuestión. Despois consulten a súa conciencia.
Dixen

Cero-un-cero

Agarimo binario na man pechada
[Cero-bico-un-aperta]
Palabra chea de pel, ollo pecho
Memoria infinda de noites lenes
[Un-ollada-cero-aloumiño]
Ausencia longa de mil días
Cento e unha noites de mans colleitas
[Cero-un-lúa-estrela]

O'Xirarei

quinta-feira, setembro 01, 2005

Vueltalcole

Levo uns días escoitando unha cuña radiofónica que me ten amplamente transtornado. A cousa anuncia a vueltalcole dos hipermercados Halley, esas catedrais contemporáneas do rural ou semi-rural, e céntrase nun diálogo espontáneo comolavidamisma entre un rapaz e o seu pai amantísimo. Non o dei gravado, pero vén sendo algo así:

Papá:
Que te pasa?
Fillo: As que mamá ma mandado deberes
Papá: Pero si has aprobado todo!
Fillo: Sí, pero es que ma mandado apuntar todo lo que necesito pa la vueltalcole y eso (pausa) as pior ca un examen.

Préstese especial atención ao uso maxistral dos tiempos compuestos e a fonética do rapaz. Esta cuña pertúrbame aínda máis se temos en conta que adoitan emitila xusto antes dunha da Consellaría de Educación da que eu estou bastante namorado, na que unha rapaza fala de que é moi presumida, que nunca sae sen a raia do ollo nin sen o galego. O papá do neno tampouco.

Propoño dende aquí unha nova candidatura aos GDA 2005. Seguiremos informando ao respeito...