Pechado por traslado dende o 20-5-2006. Estou en http://malodeaturar.blogaliza.org

domingo, julho 31, 2005

Primeiro Portomarín...

Non sei se, como xa din algúns rumorosos da rede, algo está a cambiar na TVG -aparte da súa web, non apta para epilépticos-. Pero a verdade é que acabo de quedar sorprendido. Despois dun anaco no que estiven poñendo en práctica a en min pouco habitual -agás nestas datas estrañas- de sentar diante do televisor, entretívenme cun episodio de Libro de Familia, a serie da Galega gravada en Melide e que se ambienta nunha vila durante o franquismo. Pois ben, nesta serie, hoxe o alcalde facía negocio dándolle todas as facilidades a unha empresa alemana que quere montar unha mina na vila, na que se descubríu un xacemento mineral con moitos cartos de por medio. Para construír a mina, é necesario expropiar os terreos dunha chea de labregos, que son avisados con apenas vintecatro horas de antelación para abandonar as súas propiedades, polo que se lles impide recoller as colleitas e mais darlle avío ao gando. Os labregos, liderados por un dos veciños, concéntranse, coas mulleres da vila á fronte, diante das máquinas, mentres a Garda Civil tenta, turrando contra eles, abrir paso á expropiación forzosa. Non vos lembra a nada?

Reflexións a moi altas horas e nun estado peculiar

Escribindo baixo os efectos dos licores espirituosos patrios todo semella máis difuso. De feito, coa cabeza vagando con iniciativa de seu, sen contar co seu lexítimo reitor, tan só fica escribir o que ela considere máis oportuno. E así, poderemos concluír que foi esta unha noite positiva, na que entableo conversa con certo sector das miñas amizades de anos anteriores, continuei o labor de politización de persoas desideoloxizadas (alomenos aparentemente) e rematei compartindo licores, bares e reflexións cun moi bo compañeiro. De camiño á casa, atopei a un rapaz ao que sempre aprecei e ao que perdín sen querer facelo. E falamos durante un anaco, agardo que non sexa a derradeira conversa, e que algún día chegue o momento en que volvamos falar no banco de en fronteá casa das nosas cousiñas, dos nosos devaneos co sexo oposto, da vida en xeral. E así, con isto e moito máis, cunha chamada telefónica curta mais intensa, cun amor inmenso por unha persoa magnífica e pola Patria, despídome, cando menos, até que os efectos da resaca fagan o seu labor. Boa noite!

sexta-feira, julho 29, 2005

ZP rompe españa

A revista de humor Época (que vén sendo como El Jueves -con todos os meus respectos para esta publicación- pero con chistes dereitosos) publica no seu último número esta inquietante portada. Conste que o mapa é caralludo, e a cara de malo maloso malísimo de Zapatero case dá medo. Que vienen los rojos!!!!Por certo, que saibades que nós somos protagonistas da ruptura de España: "Galicia se suma a la ofensiva rupturista. Emilio Pérez Touriño es, a su vez, un pelele en manos de Anxo Quintana, quien ha impuesto la agenda política de ir, en seis meses, a una reforma estatutaria, con Galicia como nación." Non vos encanta??? a min si :D. Deus vos oia e tome boa nota! Son magníficos estes señores.

quinta-feira, julho 28, 2005

E non ten nada máis que dicir (ou que mandar, mellor)

Vexo na "Voz de Galicia" o que ben se prevía en HQB, que chegou o punto final. Como moi ben di a sabedoría popular, a todo porco lle chega o seu San Martiño. Como excelentemente plasmou un artista nunha enorme camisola: Game Over. Nun momento tan sinalado, só parafrasearei a tan insigne persoeiro: "Váyase usted a tomar viento"

Galiza merece máis, tamén neste caso

Lembro cando, a comezos de 2003, moitos mozos e mozas saiamos á rúa para dicir, NON á guerra e, porén, non á violencia, non ao imperialismo, non á imposición da vontade pola forza das armas. Nesa altura, un dos lemas máis repetidos foi aquel de "Paremos a guerra antes de que comece". Salvando, obviamente, as distancias, coido que ese mesmo lema é aplicábel ao, dende todas as perspectivas posíbeis, lamentábel e triste suceso ao que asistimos o pasado venres en Compostela. Un caixeiro, unha bomba, dous mozos, unha parede reventada e nada máis porque Deus non o quixo. Coido que Galiza merece moita máis altura de miras ca unha bomba, bombiña ou bombaza nun caixeiro.Os nacionalistas, tamén os independentistas, fomos sempre dos primeiros en dicir que non hai mortos menores nin guerras boas. Nunca houbo bombas boas, nunca.
Un bo documento para a reflexión é o artigo de Lupe Ces que anda a circular por aí e que podedes ler nos foros de Vieiros e en Arredemo. Del podemos tirar fragmentos que dan que pensar, tales coma este:
"Estám dispostas essas pessoas a que a vida de outras passe como umha pelota de mao em mao dependendo de avisos telefónicos e da vontade das forças do estado para actuar dum jeito ou outro? Som danos colaterais? Sim? Entom somos o mesmo que os imperialistas, mas ao nosso nível, à nossa escala, porque se tivessemos o seu poder, as suas armas, os seus números, reproduciriamos os mesmos esquemas de sociedades autoritárias, violentas e agressivas, é dizer, imperialistas, onde a ideia de que o fim justifica os meios, serve de colchom amortiguador de todo tipo de violaçons de direitos humanos e de submetimento da sociedade." (ler o artigo enteiro)

Errare humanum est -coido que se escribía así aproximadamente-

Vaia por diante que Galicia Hoxe é un dos medios que, pola súa positiva rareza -ademais de polo evidente da súa lingua e por ter compañeiros entre a súa plantilla-, menos críticas e chistes merecen por este, voso fiel servidor ;). Pero é que este magnífico titular merece ficar perpetrado para a posteridade nestas liñas que aínda algúns aturades.

"Esa es la bandera de los que pusieron las bombas"

Lembraredes -ou non- o relato do meu encontro na terceira fase coa españolada máis rancia na patria irmá, a golpe de ascensor panorámico e baixo o lema "Aunque no queráis sois españoles - Aún vais a ser del Bloque". Ben, pois esta pasada fin de semana, tralo petardeo ami-stoso, a españolada presente na capital para celebrar a ofrenda "nacional" e as festas do Patrón de las Españas atopou unha excusa máis para se indignar diante das manifestacións separatistas e contra a indivisíbel unidade da patria española. Esquecín plasmar nestas liñas o comentario que certa compañeira de singradura tivo a oportunidade de escoitar sobre a súa bandeira da patria:
"Esa es la bandera de los que pusieron las bombas"
Iso por non mencionar a ollada de odio profundo que me dedicou un amábel cabaleiro a mañá do 26 porque na miña vestimenta aparecía a palabra "Galiza" e rajaba alegremente de El Correo "Gallego". Parece mentira, pero goza un con estas cousas... como dicía un sabio, "nós somos los malos".

Hoxe non hai lúa

Non hai peor que atopar a materialización do rutineiro, poder e non poder fuxir. Podería, agora mesmo, ou máis cedo que tarde, así coma toco cada noite unha sinfonía de letras diante da miña fiestra ao futuro, non ollar atras, simplemente rachar, dicir que xa abonda, que isto non é así. Mais chega a reflexión, a calma -ou non-, e a corda segue a se tensar.
E falo por teléfono e lamento non me poder colar por ese buraquiño polo que penetra a voz e voar, coma ela, polas ondas do ar e saír ao outro lado, e ser recibido por uns cálidos brazos, por unha aperta infinda que me acubillase á vez que escoito un besbexo de calma ledicia.
E premo o botón vermello, e ollo cara ao outro lado, e, despois duns minutos de convivencia doméstica-ficción, decátome de cal é -ou se cadra de cal non é- o meu lugar. Devaneos da idade, cavilacións contaminadas por unha sobredose de saudade ou clarividencia cara ao futuro?
Miro pola ventana. Hoxe non hai lúa, se cadra para que non teña a oportunidade de lamentar non poderte convidar a bailar nela agora mesmo, sen temor a caer dela.

quarta-feira, julho 27, 2005

Cómpre saber diante de quen debemos respostar...

Non estabamos sós, e aqueles que nos acompañaban (dende enriba e dende non tan enriba tamén), merecen ver que non traballaron en balde. Agardo que así sexa.

terça-feira, julho 26, 2005

Breve crónica da fugaz singradura

Rematou a breve singradura do aspirante a contador da vida. As ondas do mar de pedra recibírono, acariñárono e despedírono nuns días que semellaron minutos, se cadra segundos. No entanto, o aspirante a contador da vida tivo, por un momento, a tentación de deixar caer a áncora alí onde quere estar, sen ollar cara ao porto, só tirar a áncora e deixar que baixe até o maís profundo. E vivir no medio e medio do mar, coas súas tristuras e as súas ledicias, mais sempre o mar. Atopouse o aspirante a contador da vida co resto da tripulación da barca de pedra, estaban case todos en todos os momentos. Voltou o aspirante ao bico e á aperta, de todos os tipos, ao berro unánime na rúa e ao besbexo ao ouvido que sabe a gloria. Voltou ao ceo de bandeiras e estrelas e ao chan de pedra que dá apertas. Mágoa que ao rematar a noite e ao chegar o día se decatase de que era hora de pór rumbo ao peirao. E aguantar, e ollar para as instantáneas tomadas na singradura, e agardar, agardar, agardar.

sexta-feira, julho 22, 2005

Que o celebredes ben :)

e crece o movemento que nos defende,
nin amos nin escravos do amor que prende.

Que celebredes moi ben o Día da Patria. Coido que teño postas as bases para que, no que a min respecta, así sexa. Oxalá sexa así. Saúde!

quinta-feira, julho 21, 2005

Rumbo á breve e leda singradura

O aspirante a contador da vida está a ultimar a equipaxe para cargala na barca de pedra, disposto a aproveitar todo o que poida unha singradura de catro lúas e cinco días que se anuncia cargada de bandeiras e de estrelas, de bicos e de apertas, de caras ledas e algunha bágoa tamén. Será unha singradura compartida, como din algúns trobadores, de "vellos compañeiros e namorados". E é que o mar de pedra se dispón a acoller aos seus fillos pródigos calmo coma hai moito que non o vemos, resplandecente polo sol do verán, cun peirao aberto a que cheguen as barcas de pedra dos mares próximos. O aspirante a contador da vida empregou hoxe a radio de a bordo para confirmar o encontro. Ten gañas, moitas gañas. Comentouno mil millóns de veces con algún mariñeiro que entende desta caste de singraduras coma el propio. Sempre é reconfortante saber que outros senten o mesmo.
Collerá mañá a barca de pedra paseniño, pola mañanciña, e sen facer moito ruído tentará chegar a bo porto. Unha vez no mar de pedra, o aspirante a contador da vida pechará os ollos e, por un momento, tentará esquecer o vello peirao e, no seu maxín, terá chegado ao inicio da singradura de verdade. E verase en plena faena, cos apeiros da pesca a un lado e boa compaña ao outro. Toda a tripulación mercullada até o pescozo no mar de pedra, sen medo, cun sorriso tan grande como a illa da Quintana dos vivos. E procurará o bico e a aperta, e atoparaos. Iso é o máis grande. Moitos amores xuntos e poder gozar deles coa tranquilidade de quen se sabe no lugar no que debe estar.

Di que si, Paco

Premede para ampliar a imaxe de Paco, el de LaCuruña, en todo o seu esplendor inversor.

quarta-feira, julho 20, 2005

As cores de Paco Vázquez, son vermellas e amarelas...

Xa hai moito que non tratabamos a patoloxía alfabética de Paco, el de LaCuruña. Pois ben, leo en Galicia Hoxe, ese estraño fenómeno da prensa nacional, que seica Paco leva gastados, céntimo arriba ou abaixo, uns 300.000 euros, que veñen sendo, se non me engano, uns cincuenta quilos dos de antes na coña do ele do carallo. Ben, pois o Movemento polos dereitos civís denunciou a Paco perante o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza por semellante "inversión" na súa teimosía españolista, e o tribunal en cuestión admitíu a trámite a denuncia. Seica a última partida orzamentaria para tal fin foi, tal e como denunciou o Grupo Municipal do BNG da Coruña, duns 34800 €, en concepto de honorarios do avogado que representou ao Concello no penúltimo capítulo sobre o L. En fin, isto supoño que sirve para lembrar con que clase de personaxiños estamos tratando. Agora, alegraríame ben porque lle metesen un bo paquete a Paco e lles tivese que devolver aos coruñeses os cartos que lles roubou para financiar a súa pechadura de mente.
Lede máis en
Galicia Hoxe
Movemento Polos Dereitos Civís

terça-feira, julho 19, 2005

NorthWest Park 2, regreso á Galiza

Dende a compaixón aos protagonistas e a admiración aos autores da primeira parte de NorthWest Park, dende este humilde foro, e diante dos gozosos acontecementos que estamos a vivir, non podo senón propoñer a segunda parte: NorthWest Park 2, regreso á Galiza. Agardemos que Comisión Negociadora Films chegue a unha montaxe definitiva do filme e poidamos gozar del, en breves, en todas as pantallas do país.

Conversando no peirao

Continúa a barca de pedra ancorada. Mentres e non, o aspirante a contador da vida trata de ir facendo vida no peirao o mellor que pode, ata que chegue, coma ben dixeron certos trobadores o día de ir a unha "Compostela en flor". Agarda o aspirante uns días mellor ca outros. Ás veces atopa a outros mariñeiros, cuxas barcas están tamén ancoradas canda á súa propia, e falan da vida, das singraduras, do mar, das illas, dos ollos, das apertas, do peirao e das barcas. O aspirante a contador da vida vive ás veces cun nó no estómago. Aborrece non saber o que está a pasar alén mar, por onde se moven as ondas que non move o aire nin as correntes, senón o latexar do corazón. "Xa falta menos", pensa. De súpeto, a emisora da barca ancorada emite unha mensaxe. "Tranquilo", pensa o aspirante, "é verdade que xa falta menos". Agardará por ese momento paseando, conversando, tentando vivir nun porto que xa non está feito para el, xa non.

Arriba arriba, que non decaia!

Hoxe foi un día histórico, o principio do fin dalgúns e un día ilusionante para outros moitos.Vaia por diante que estou como que bastante encantado co Quin e que non teño, a tal hora, ningunha gaña de relevalo do posto. Pero así, coma idea de futuro. Non me digades que isto non sería absolutamente magnífico. Ou non? Se os medios españois xa se están partindo os cornos para dicir -e mesmo traducir- Anxo, imaxinade con Xil! Eu xa estou vendo o Parlamento: arriba arriba, que non decaia, imos bailare até caer de cú na praia...

domingo, julho 17, 2005

Festival do humor da españolada toda

Por se quedaba algunha dúbida, mañá, data da constitución do novo Parlamento de Galiza, momento no que se iniciará oficialmenteo ano I d.D.M, comezará o verdadeiro festival do humor nos medios da españolada. Coma aperitivo, os comentarios dun españolito de a pie no portal dixital Periodista Digital, que fai resumos de prensa centrándose en medios coma o "Semanario Alba", "La Razón", columnas de Alfonso Ussía e compañía, ademais de escribir reportaxes e novas propias de indubidábel valor humorístico. Velaí tedes unha mostra dos comentarios en cuestión, do españolito preocupado polo pacto BNG-PSdeG

Esto se parece mas al reparto del botin de una banda que a otra cosa: Son dos partidos mal avenidos entre si,sin afinidad alguna entre ambos y devorados por la desconfianza y la sospecha.

Se han peleado sobre todo por la Televisión y la politica lingüistica,es decir por los medios que les permitan engañar a la gente y envenenar las mentes de los jovenes.

Pero los gallegos son muy inteligentes y no tardarán en comparar la gestión capaz y honrada de Fraga,con las piruetas y camelos de estos demagogos.

sábado, julho 16, 2005

Chalana do monopolio

Despois dunha noite de creación artístico-informática (estou a matinar como difundir a miña creación, verédela en breve) parto cara ao mar de pedra nunha viaxe pseudoturística-familiar. Dado que a barca de pedra está convenientemente amarrada ao peirao ata nova orde, tiven que coller unha chalana medio destartalada que en metade da singradura deu lugar a unha vía de auga. Subido nunha illa de asfalto fronte -preto dun destino agradábel, mais imposíbel, por certo- agardei a que chegara a balsa salvavidas -meu Deus, peor cá anterior-. Mentres cavilo como molestar o máis posíbel ao patrón da confraría do carallo monopolístico reflexiono sobre unha probábel inmersión na miña vida de hai dous anos atrás. Seguiremos informando.

sexta-feira, julho 15, 2005

Fenómeno paranormal

Nunca pensei que tería que falar positivamente -por así dicilo- dunha noticia publicada en El Progreso. Non sei se porque ao redactor xefe ou a algún cargo directivo do xornal lle deu moito o sol na cabeza estes días ou ben porque "el diario de Lugo y su provincia" está xa -outra vez- poñendo en práctica a estratexia de se arrimar ao sol que máis e mellor quenta (de momento, e ata que me dea o sol o suficiente a min tamén, desbotarei a posibilidade do cambio de liña editorial e da fin do cacharrismo patolóxico), pero o certo é que na súa edición do 15 de xullo, El Progreso publica unha información adicada a un acto do BNG no que Fernando Blanco explicou os pormenores das negociacións co PSdeG. Por se non fose suficiente que a publique, e aínda por riba con fotografía e todo, na devandita fotografía obsérvase ao orador e mais ao público -moito-, polo que queda patente que no acto houbo bastante xente; ademais, o redactor fala de Día da Patria sen comiñas nin apostillando que é unha denominación dos bloqueiros nin nada semellante e redacta a noticia en galego. Utiliza, ademais, o termo "concorrido" no subtítulo da noticia para se referir á asistencia ao acto. Incríbel, pero certo.

Galiza está....

Galiza está viva nas xentes populares
nas aldeas, nas tabernas, nos bares
nas estradas, nos peiraos e nas romaxes
nas ledicias, nas frustraciós e nas aldraxes

A Quenlla

[e está tamén viva nos Gobernos que a gobernan, sempre e cando haxa neles quen a defenda. Deles depende que haxa bares, tabernas, peiraos ou frustracións e aldraxes. Coido que sei quen debe estar para que haxa máis do primeiro]

Reflexións a máis de 30º non poden ser boas

Trinta e bastantes graos sobre min contribúen a atoar un pouco máis os meus miolos que, por outra banda, non é que estean no seu mellor momento de forma. A xente marcha para un sitio, para outro, por propia vontade a maioría e obrigados os menos. O certo é que a xente marcha ou non vén, ou o que sexa. E os demais aquí estamos, aguantando o tirón como se pode. Moitos graos aí fóra e moi poucos por aquí, no máis fondo de todo. Despois dun día que a tal hora xa poderiamos dicir que a súa vida útil rematou (18:02, triste, seino) coido que a proxección das vindeiras semanas e non é a mellor, agás en momentos puntuais, obviamente. Ausencia, mágoa por non ter feito o que noutrora causaba pesar -mais menos có actual-, por ter que poñer excusas, por ter que poñer boa cara, porque aborrezo suar sen motivo, máis ausencia, brazos baleiros que precisan destino. Hai días nos que me gustaría estar máis integrado no rabaño, xúrovolo.

quinta-feira, julho 14, 2005

Minutos que escapan das mans.

Poño os dedos no teclado sen saber, a dicir verdade, a santo de que o fago hoxe. Non o teño moi claro, así que coido que o mellor é agardar ou, mellor dito, deixar que flúa algo. Non foi hoxe un día habitual, non. Dende a miña viaxe-interruptus na pseudo-rede ferroviaria luguesa (tiven que optar pola carrilana de estrada, por causa dos horarios, por que senón), pasando polos encontros entre unidades afectivas pasadas e futuras, procuradas e herdadas, etc etc., ata a confusión de quen pensa que non aproveitou o tempo todo o que debera, horas que escapan das mans coma se os minutos fosen auga, que agora tes as mans cheas e pouco despois apenas ficou unha lixeira humidade. Tes razón, fíxose curto, coma todo o bo e agradábel, fíxose curto. Con cuarto e metade de incerteza por diante e os petos cheos de sentimentos, así que rematen os ecos do Día da Patria comezará a verdadeira travesía polo deserto, distinta á anterior, máis tamén temida e dura. Agardo, así e todo, que proliferen os oasis; son, de feito, os oasis non agardados os que mellor sentan ao camiñante. E, ao final do deserto, o campo de estrelas, coma sempre, agardando cun leito quentiño aberto de par en par.
Mágoa que os minutos non sempre sexan igual de rápidos.

Falsos, falsísimos.

Unha lucensite moi grave de transportes. Érase que se era un ousado que tentou coller o tren alí onde a infraestrutura máis coidada -e coido que tamén máis eficiente e útil- é unha muralla con máis de 1700 anos de antigüidade -algo antes de Don Manuel-. Ben, vou á web da Renfe e confirmo o que xa sabía. Se quero ir á Coruña en tren (eufemismo de carrilana, neste caso) teño que marchar ás nove ou ás dez da mañá, tardando, como é lóxico nestes tempos de aves, PEIT's e grandilocuencias, as dúas horas de rigor nunha viaxe que por autoestrada dura unha hora aproximadamente. Despois disto, como é natural, terei que apurar a facer todo o que teña previsto antes das seis e media da tarde, hora da última carrilana de regreso. Menos mal que non me deu por tentar ir a Santiago, porque sen vía ía ser un pouco menos doado. Iso si, ao chegar á web da Renfe puiden consultar o despregamento dunha campaña publicitaria estupenda que ten por lema "Estamos donde tú estás para llevarte donde tú quieras llegar. Vamos al futuro, ¿subes?" Pois eu estou aquí e só me levades a algúns dos sitios aos que quero ir e para iso tarde, mal e arrastrando. Agardemos que o futuro non quede moi lonxe, porque senón non vou vivir para poder chegar a velo. Falsos, carallo, falsos.

terça-feira, julho 12, 2005

Somos máis fortes ca un calendario

Comezando unha segunda fase da readaptación ao espazo no que vivira a liña vital que agonía e continúa agoniando, todo se ve dun xeito máis... tanxíbel. Volvín da fin de semana de tenda de campaña, vento, mar, licor de herbas e música e tamén de loita coas rivais oculares (1-2, gañan), de bicos sinceros e apertas que teñen que durar máis do habitual. Volvín e atopeime coa realidade que hai semana e pico aínda era difusa, inconsciente, unha realidade imposta, procurada e mesmo aceptada de bo grao noutrora e que agora agrede á liña vital á que quero alimentar. Mirei pola fiestra, berrei un pouco coa representación física e sentimental da liña vital que agonía ou revive, segundo se mire e tomei contacto, de novo, coa porta de enlace cunha das partes fundamentais da que é, hoxendía, a liña vital procurada e coidada. Escoitei ao outro lado unha voz triste de máis, sentín de súpeto a mágoa que cubríu a inconsciencia dos primeiros días.
E volvín ao peirao de hai dous días (semellan máis aquí dentro), e ao meu encontro coas rivais oculares. Tes razón, non é para tanto. Mais é un pouco peor do que supuñamos que era esa noite. Non pasa nada. O nó do estómago volveume visitar, con intensidade controlada, destavolta. Adaptarémonos, procuraremos o xeito de facelo. Visitaranme as rivais oculares e o ouvido fará as veces de ollos nalgunha que outra noite fronte á fiestra na que quixera ter ás, que con ás os quilómetros son metros, e as apertas saben mellor cando se desexan, mais non se agardan. Imos aló, somos máis fortes ca un calendario.

O planeta inexistente


Estaba o aspirante a contador da vida recuperando o ritmo logo de idas e vidas, de voltas e revoltas, de regresos que non remataban de selo, de apertas gardadas no peto e de noites soleadas cando se decatou de que xa podía mostrar, a todo aquel a quen lle interesase, o seu planeta. Xa non había risco de que llo roubasen, nin sequera de que llo estragasen o máis mínimo. O seu planetiña, ata nova orde, xa non existía. Agora non existía dun xeito material, era itinerante, como as ideas, como o amor.

quinta-feira, julho 07, 2005

Como van botar de menos a tele...

[Noticia de Vieiros.com, imaxe feita na casa d'O'Xirarei]
O PP ATA CABOS ANTES DE MARCHAR
O goberno en funcións concederá as licenzas da TDT a semana que vén

[06/07/2005 16:44] Pódese dár por feito que o PP outorgará as licenzas para novas canles de radio e televisión dixital antes de deixar o goberno. Así o anunciou esta mañá o Conselleiro de Cultura en funcións, Xesús Pérez Varela, quen considera que a adxudicación é "obriga" do Executivo en funcións malia que a nova lei estatal que regulamenta o procedemento ampliou o prazo ata finais de ano no caso das televisións locais. No caso das radios, o Plan Técnico Nacional marca un prazo aínda máis amplo: o 30 de xuño de 2006 para ter a infraestrutura lista e 20 anos para ir convocando concursos de concesión de licenzas. O PSdeG, o BNG e máis os xornalistas agrupados no CPXG pediron, antes xa das eleccións, que fose o novo goberno da Xunta o que resolvese os concursos da TDT e da radio dixital no canto de facelo o executivo saínte. Malia as protestas, o PP mantén firme a súa intención de configurar o panorama audiovisual antes de marchar. LE MÁIS EN VIEIROS.COM

Un galego na Lúa, e non veu de El Ferrol


Segundo me informan os meus contactos, nas negociacións BNG-PSOE contémplase a creación dunha Axencia Espacial da Galiza, coa fin de espallar os valores patrios alén-Terra. Estes días de toma de contacto aproveitáronse para realizar, dende o Monte Gaiás (todos sabemos que aquilo non é unha Cidade da Cultura), un primeiro lanzamento cara á Lúa, onde xa está instalado o primeiro galego coa súa correspondente bandeira, como non podía ser doutro xeito

Querido Presidente

Aquí vos reproduzo a carta que onte me impactou ao escoitar a súa existenza nos informativos de tv e agora puiden ler en Arredemo en todo o seu esplendor. Trátase das sinceras palabras de afecto e aprezo patrio de don José Bono I de Ejpaña a Don Manuel. Tentando sacar as bágoas da emoción que me embarga, malia ao meu radicalismo como inimigo de España, aquí vola deixo:

Madrid, 28 de junio de 2005

Querido Presidente

Acabado el escrutinio electoral en Galicia quiero hacerte llegar mi afecto personal y el de mi familia.

La vida vale mucho más que la política, y tú que tanta vida has dedicado a la política mereces respeto y un sincero reconocimiento que, no sólo no te regateo, sino que siento satisfacción al proclamarlos.

Como español y como ministro agradezco tu trabajo y tu ejemplar entrega al servicio de España desde la Presidencia de la Xunta.

Mi satisfacción ante la posibilidad de que el PSOE llegue a gobernar en Galicia no me impide censurar a quienes, desde posiciones sectarias, minimicen o desprecien la relevancia de tu persona y de tu obra.

Las discrepancias entre nosotros hemos tenido tiempo de hacerlas patentes y son conocidas, pero en este preciso momento no las tengo por relevantes. Si aludo a ellas es para resaltarte, por contraste, la hondura de mi reconocimiento.

Un fuerte abrazo,

FDO: José Bono Martínez

Exercicio de activismo-ficción.

Tiña que suceder. Cando semellaba que ningunha desgraza máis podía caer sobre a terra galega hoxe, no mes de xullo do ano I d.D.M (despois de Don Manuel), as forzas radicais e botadas ao monte, os separatistas e inimigos da patria hispana, toman unha das súas prazas emblemáticas. De nada serviu, desta vez, o énfase de Paco, El de LaCuruña, e alí onde non hai moito os raros e desviados aos que agora zetapé lles deixa adoptar nenos inocentes colocaron a súa bandeira arco iris agora, os rompeespañas colocaron a que disque é a "bandeira da Patria". Que escándalo. E que bonita luciría, non si?
Se a alguén lle dá por facer realidade este exercicio de activismo-ficción, que non me bote a culpa cando Paco se enfade eh, que nos coñecemos ;).

quarta-feira, julho 06, 2005

Inconsciencia

Inconsciente. Así é como se sente ás veces o aspirante a contador da vida. Unha vez que chega ao porto de orixe, alí onde, nalgún momento, comezou a andaina que o levou a bogar durante infindos días e noites inmensas ao longo do mar de pedra, síntese inconsciente, desconcertado, sen rematar de percibir todo o que acontece ao seu redor. Quizais é froito desa inconsciencia a sensación de transitoriedade que o envolve todo estes días. Comezou o aspirante a contador da vida baixando os aparellos da barca de pedra despois de deixala ben amarrada, colocándoos no peirao até que comezase a nova singradura. Así e todo, algún dos aparellos de faena quedou por aí bailando, probabelmente dun xeito intencionado, é algo máis ca probábel. E é que non hai peor descanso que aquel que non se desexa de todo.
Ás veces o aspirante a contador da vida senta na ribeira e aínda pode, de lonxe, ver o mar de pedra. E o aspirante lémbrase do momento en que ollou o seu planetiña dentro do mar de pedra e o viu tal e como o atopara, hai xa moito. Así de baleiro, a voz rebotaba nos muros e volvía cara a el, se cadra a xeito de derradeira petición de prórroga. O seu planetiña tamén o botaría de menos, tamén os botaría de menos, aos dous. O aspirante a contador da vida agradeceu non pasar só o trago. Mais hai cousas que non chegan á consciencia até que un non se atopa só, consigo mesmo, e mantén un diálogo interno.
-Isto é o que hai - pensa o aspirante - as peores singraduras son as que che tocan para seren feitas a contragusto, con pequenos recesos para coller folgos e seguir bogando contracorrente. Á fin e ao cabo, todas as singraduras, as peores, rematan. E chega o momento en deixar esta chalana morriñenta e darlle o lustre dos días grandes á barca de pedra para que, garrida, chegue ao medio e medio do mar de pedra e se reencontre coas súas irmás.

terça-feira, julho 05, 2005

As miñas rivais oculares


Desta vez a cousa quedou en táboas. 1-1. Coido que mellor así. Aborrezo esa dor de cabeza de despois... sen ter lugar confortábel onde apoiala, e que todo semelle máis lene.

Da virtualidade á realidade, sen calificativos

Despois dunha fin de semana virtual, de ausencia sen ausencia e de marcha con ida e volta, tiven que abandonar o meu planetiña de xeito non perpetuo, que outubro, máis lonxe ou máis preto, está onde sempre estivo, mais si "definitivo", no sentido de que cando San Froilán estea chamando á porta, eu estareime a instalar noutro satélite do gran planetiña, ese que se fai querer. Abandonei o meu reducto e fíxeno axudado, mental e fisicamente. A compaña axudou moito. Hai cousa dun ano a miña mente estaba moito, moito máis revolta. Así e todo, non puiden evitar un nó no estómago ao botar a pechadura ao meu planetiña temporal, ao ollar ese planeta que noutrora estivo cheo e que agora, de tan baleiro, por ter tiña até eco. E paredes con marcas de vida, e un chan mil veces pisado, e unha cadeira que soportou sonos, soños, bicos e aborrecementos. E un leito que agora se converte, coma moi ben me dixo alguén que o coñece coma min ou mellor, en "itinerante". Bendita itinerancia cando hai un ombreiro no que se agachar e unha pel calorosa. O aspirante a contador da vida, que está nunha situación semellante á miña, e máis eu, tentaremos aguantar o envite o mellor posíbel.

segunda-feira, julho 04, 2005

A caverna española hornea en coro

Como proclamaba hai algo máis de dous anos don José María en terras compostelás, uns poñerémonos a traballar e outros seguirán "ladrando su rencor por las esquinas". Que razón tiña ;). Sirva isto de introdución á recomendación humorística de hoxe, na que un tal Enrique de Diego asina un artigo que titula e subtitula tal que así:
Desastre D'Hondt (o último "d" debe ser o toque persoal do autor")
El sistema electoral prima la tiranía de las minorías y destruye la nación
Velaí un estracto destas verbas cargadas de enxeño, nas que non falta unha mención a Antxo (xa non lle chaman Antxón) Quintana. Se premedes aquí, tedes o chiste completo.
En Francia no hay elecciones autonómicas. Es Estado centralizado. Por analogía, en Galicia habría habido segunda vuelta entre Manuel Fraga y Emilio Pérez Touriño, quedando fuera de la competición Antxo Quintana. Los votos del Bloque quizás hubieran confluido en el candidato de izquierda, aunque es probable que algunos sectores del PSOE, por ejemplo coruñeses cercanos a Francisco Vázquez, antinacionalistas, hubieran optado, en esa hipótesis, por Fraga o se hubieran abstenido para no ir en amalgama con los antisistema del BNG, coalición dominada ahora por los más radicales de la Union do Pobo Galego. Pérez Touriño nunca hubiera dependido de los separatistas.

O mar dende a barca de pedra


En plena singradura, o aspirante a contador da vida subiu á cuberta e ollou o mar. Estaba calmo. Agardaba unha nova escala de noite tranquila. Que fermoso locía o mar. A tripulación, afanada no seu labor diario, non sempre se decata da venturosa sorte da barca de pedra, que pode surcar estas augas. Ao aspirante, ese día as tarefas levárono a mirar o seu mar. Retratouno para gardar unha parte para el só. Dende o porto poderá, así, ver o mar aberto.

domingo, julho 03, 2005

Tempo - reloxo - calendario


Aborrecíbel e adorábel, lento e fugaz, de días curtos que se tornan infindos, de noites eternas que serán rápidas coma raios cando non sexan só miñas. Cobizado e denostado. Traducíbel en sentimentos que teñen moitas máis horas que 24 ao día.

sábado, julho 02, 2005

Un feixe de chispa, a que ten o ABC e outros polo estilo

Para que non sexan todo tristuras, obséquiovos coas perlas floridas que un señor chamado Antonio Burgos publicou no xornal ABC baixo o título "Qué pesadez, otro Carod en Galicia". Coa vontade de que vos guste moito, recoméndovos que leades isto en pequenas doses, sentadiñ@s e que, unha vez recuperad@s, o repartades entre as vosas amizades. Se non vos abonda con esta delicada escolma, podedes ler a obra de arte perpetrada polo devandito humorista premendo aquí.

-viene el metisaca de las sacas de Pontevedra y nos sale un Carod en Galicia.

-La guarrísima camisa negra de Carod, que no conoce el Ariel, es paralela a la cara sin afeitar de Anxo Quintana. Ambos parecen no tenerle demasiada afición a la ducha

- ¿Anxo es Ángel? Si es Ángel, ¡la que nos espera con este angelito!

-Anxo irá a Perpiñán a entrevistarse con la ETA, para pactar que al Rioja y al Jerez le puedan pegar todos los tiros y bombazos que tengan por conveniente, pero que al Albariño y al Ribeiro, ni toserles

-En familia y matrimonio, como el otro exigió las bodas gays, éste conseguirá que cada gallego se pueda casar con su vaca, porque ustedes saben que los gallegos son mucho de la vaca, su pareja de hecho para algunos.

-Yo, que como millones y trillones de habitantes del globo sólo hablo la opresora lengua española, tomo las sílabas iniciales de Vasconia, Cataluña y Galicia para el acrónimo y digo que la que van a formar con España entre las tres tiene esas siglas, pero en castellano: VaCaGá.

E se queredes máis risos 100% escarallantemente españois, non deixedes de visitar http://www.periodistadigital.com/espana/object.php?o=111785 , un lúcido artigo impecábel dende o punto de vista humorístico titulado Anxo Quintana, el Carod gallego.
E ademais... a que non sabedes cal é o partido que lidera o Quin? pois este mesmo: Fraga y el PP pierden Galicia a manos de PSOE y BNGA

sexta-feira, julho 01, 2005

A barca de pedra xa tocou o peirao

A barca de pedra xa tocou o peirao. Foi unha sensación diferente á da fin de anteriores singraduras. Non é, sen dúbida, a tristura da primeira vez que a barquiña tivo que abandonar o mar pétreo para se ancorar no porto, por veces ruinoso, durante un tempo longamente, tristemente temido. Así e todo, o aspirante a contador da vida non pode evitar botar unha penúltima ollada ao mar, tamén de pedra, que é xa a súa casa. O porto xa non é para el. Hai algo máis triste para un mariñeiro, por moi inexperto que sexa, que ter que ficar no porto? O aspirante a contador da vida é xa un mariñeiro dese, o xa seu mar de pedra. E quere mergullarse nel, e ficar durmido mentres o abanean as ondas de xente, e espertar coa brisa mariña dun bico que saiba mellor ca nunca. O aspirante sairá, nunha última -que non derradeira- viaxe, para rematar de recoller o aparello. Agardará, un pouquiño, ata que o ceo se cubra de estreleiras, para volver á praia e dicirlle ao mar de pedra que agarde, que non marche, que o quere demasiado como para non voltar.
O aspirante garda ese bico, que soubo a groria, esa aperta, tan sincera como as ondas do mar de pedra. Se cadra, agora, mellor que noutras singraduras, sabe que só ten que agardar un pouquiño, darlle lustre á súa barquiña, mirar atento os instrumentos de navegación para non perder o rumbo e confiar, confiar nas estrelas que tamén guían, nas lúas compartidas, nos bicos que perduran. O aspirante a contador da vida non pode evitar unha bágoa, ou dúas, ou tres. Son bágoas que non doen ao esvarar. Son bágoas que alimentan o mar de pedra.

Hoxe

Durmín
Quixen (moito)
Biquei
Dubidei
Chorei (o suficiente?)
Fixen unha maleta de roupa
Enchín unha caixa de pertenzas
Gardei sentimentos nun peto (moi grande)
Comecei a botar de menos
Deixei espidas as paredes do meu planeta
Rin
Marchei (nunca de todo)