Lucensismo e outros males

Pechamos por traslado

2006-05-20T02:53:00.000+01:00

333 entradas despois.
PECHAMOS POR TRASLADO
Dende agora, se aínda lle quedan gañas de ler as cousas que a un lle dá por escribir, terá que facelo en
http://malodeaturar.blogaliza.org

Non dou feito

2006-05-18T15:35:00.000+01:00

Ai, señora, non pense que teño a casa desatendida por aquilo de que dende o venres non dous sinais de vida, cousa especialmente significativa se temos en conta estas-fechas-tan-señaladas ou o meu novo paseo/intervención televisiva previo pago-de-ecuador (chiste barato). É que un servidor leva uns días aquelando os detalles da mudanza, e claro, entre meter todo en caixas e moverse por medio dos operarios (que se o gotelé, que se onde van os libros, etc.) das reformas da casa nova, non dá feito. No entanto, aquí lles deixo unha pegata bonita -unha de tantas das que puiden ver onte-. Seguiremos informando sobre os traslados.

Me se va a hacer a un ladito

2006-05-13T02:16:00.000+01:00

Hai momentos da vida que merecen ser contados. Na miña breve, mais intensa, vida como condutor, aínda non tivera ningún encontro coa Lei e os seus representantes no Planeta Terra. Ata hai cousa de media hora. Dirixíame eu, en compaña do meu ascendente biolóxico feminino (léase nai) de volta da sinxeliña cea de cumpreanos atrasado de quen lles fala, no meu sinxelo utilitario. Á altura da Porta Nova da muralla de Lugo, as patrullas orozquianas ergueron o seu chirimbolo marelo fosforito en sinal de "me se va haciendo a un ladito" e si, aconteceu. O representante da Lei e a Orde orozquiana no Planeta Terra díxome buenasnochesestamoshaciendouncontroldalcolemia, pedíume o carné e ala, a inchar o fol. Eu, que non tomei a última Estrella da cea porque algo me dicía que o 0,15 estaba preto, soplei e despoi suspirei cando vin o 0,0. A verdade é que xa sería mala hostia.
Cando xa marchaba, a instancia policial, co seu característico tono, díxome "y le pones unas pegatinas a la L" (se fora na Coruña o tema tería moito máis chiste, a verdá). Claro que sí, hombre. Buenas noches, circule.

Nota mental: a foto é da boquilla orixinal, agasallo da instancia policial "si la quieres, te la puedes quedar". Non tiña a cámara boa vale?

Seica hai petróleo alí en Basán

2006-05-10T19:41:00.000+01:00

Hoxe Xabarín apareceu varias veces no meu camiño. Nunha xornada electoral cun candidato tan característico, era de agardar, mais non tanto, penso eu. Despois de exercer o meu sufraxio -que bonito-, vou facer unha entrevista e atopo en pleno Obradoiro o escenario e ao mesmísimo Xabarín cantando "Socio, busco un socio", diante dun monte de pícaros que remataban o Correlingua (iniciativa que me encanta, por certo) de Santiago de Compostela. Pola tarde, pouco despois de saber que a Xabarín non lle está a ir demasiado mal na súa andaina electoral, atopo nada máis e nada menos que aos míticos Rastreros cantando O Sacristán de Basán. Aí vos queda, disfruten vostedes.

Tremendo debate, oiga

2006-05-10T13:27:00.000+01:00

Un servidor, na súa peregrinaxe económico-televisiva, recalou en Hai Debate!, cousa interesante, señora. Voulles contar todo o proceso (non interesa o tema do traslado en bus e tal, que iso vén sendo coma o do Luar ou o Supermartes (DEP), rollo becerreiro, vaia). O tema interesante é cando chegas a San Marcos e asinas un contrato EN ESPAÑOL DE ESPAÑA (olé) de cesión de dereitos da túa imaxe -de todas as imaxes vencelladas ao programa-. Logo fanche unha foto, para chamarte de recheo en series, programas e demais (que me chamen para O Programón ou para Volver ao rego, por Dioss). Quen che fai a foto? unha señorita de produción que foi, hai uns meses, a encargada de menesteres semellantes en certa campaña.
Despois baixas ao plató (que medo, está moi abaixo do noso señor) e atópaste cunhas señoras destas que hai no público de Luar, que che contan que xa foron a Supermartes, Luar, Tequelexou, O Show dos Tonechos... e que mañá van ao do Mon.
Despois vén o programa, no que sorprende que che dean liberdade de aplauso. Eu, persoalmente, convertinme en fan de Ángel Bernardo Tahoces, do PP, evidentemente, quen dixo que xa postos poderiamos converter a Galiza nunha realidade internacional e outras cousas, tales coma que non nos gustan os americanos pero ben que temos GPS no coche. Vivir para ver. O debate estivo interesante, a verdade, e o bocata de despois, mellor que o do Supermartes.

Liberdade de expresión

2006-05-03T19:31:00.000+01:00

Hoxe é o Día da Liberdade de Expresión, escollido, entre outras cousas, para ser o día de festa da factoría de xornalistas de Compostela, algo que eleva o día case á categoría de santo... se a festa dunha facultade é o día do seu patrón, os patróns adoitan ser santos... así que hoxe vén sendo Santa Liberdade de Expresión.
Hoxe, día tan sinalado, chegoume ao correo unha cousiña que me fixo reflexionar sobre o tema. Trátase dun audio procedente do programa "La Linterna", presentado polo autoerixido en historiador revisionista da verdade absoluta, César Vidal, na Cadena de Ondas Populares Españolas, máis coñecida como COPE e á que me teño referido nalgunha ocasión, fundamentalmente con ocasión dalgunha sentenza exemplar do humorista Fede Jiménez-Losantos. Este audio, titulado "O Estatutiño", mestura, ao meu xuízo, xenofobia e ignorancia para parodiar as pretensións do BNG de cara á reforma do noso Estatuto de Autonomía.
Agora penso... son este tipo de accións "xornalísticas" liberdade de expresión? É calquera cousa liberdade de expresión? a saber... se eu, o día de mañá, teño a capacidade de dicir o que me dea a gana nun medio de comunicación X (non creo que se dea o caso), podo saír alí a soltar os exabruptos que se me ocurren nun faladoiro de bar e defender tales improperios en nome da liberdade de expresión? Gústaríame ter a resposta máis axeitada, vostede que opina?
Xa para rematar, outra reflexión. Coido que teorizar sobre a liberdade en xeral, non é doado, e sobre a liberdade de prensa, información e expresión, aínda menos. Quedarei cun treito do texto que en 1999, fixeron público algunhas das asociacións de xornalistas de Galiza co gallo da data que hoxe se celebra:

"compromiso coa liberdade de expresión e co dereito á información, condicións as dúas sen as cales non é posible falar de democracia no noso país nin de posibilidade algunha de desenvolvemento social en liberdade."

Máis Internet, máis galego e Castelao con portátil

2006-05-02T23:46:00.000+01:00

Recén chegado a Galiza leo Vieiros e escoito a Radio. Nos dous sitios falan dunha iniciativa da Consellaría de Innovación e Industria que me ten moi boa pinta. A saber: aproveitando que o Día de Internet cadra co Día das Letras, ponse en marcha o proxecto "Máis Internet, máis galego, máis futuro", que aínda que só fóse pola ilustración que lle dá imaxe xa merece a miña atención (ese Castelao co PC portátil merece ser peza de museo!).
O tema consiste basicamente en espallar a idea de que a nosa lingua serve perfectamente para o mundo da Internete e a tecnoloxía, que tamén ten que ser bastante espallado. Arredor de toda esta idea artéllanse toda unha serie de actividades, reais e virtuais, que se desenvolverán ao longo de todo o mes: software libre, concursos, etc. Botádelle un ollo que ten moi boa pinta.
Reitero, enorme foto!

Herria

2006-05-02T23:21:00.000+01:00

Se vostede pasou por aquí estes días e non atopou nada e aínda así volveu agora, merece, como mínimo, unha explicación da miña ausencia. Cóntolle: quen lle escribe colleu, a verdade é que nun primeiro momento sen moitas gañas -por cuestións xa citadas ou que non veñen ao caso-, e montou nun coche de alugueiro con tres individuos máis -o resto ían noutro coche- rumbo ao que en Madrí coñecen como "España verde" ou "provinciasvascongadas" ou "dondehayterroristas" e que eu prefiro chamar Euskadi ou Euskal Herria.

Por cuestións que tampouco veñen ao caso, basicamente económicas, o noso aloxamento situouse en Castro Urdiales, unha vila de xente de cartos a vinte minutos de Bilbo. Despois das tropecentas horas de viaxe grazas á non-nata Transcantábrica, chegamos a un sitio que reserváramos por teléfono, léase pensión ou máis ben GALPÓN, chamado "Habitaciones económicas"(non vaia, señora, non se lle ocurra), do que fuximos ao día seguinte porque nos daba noxo, así, sen contemplación ningunha, noxo puro e duro.

En fin, o tema éra contarlle como foi a cousa: pois a verdade é que, en liñas xerais, bastante ben. Como non vou facer a estas horas da noite un relato exhaustivísimo, chantareille aquí as imaxes que se me veñen á cabeza despois destes catro días.
-Concellos coa Ikurriña e nada máis.
-Camareiro enorme que bota broncas por pedir cortos, porque quere "hombres con los pantalones enteros". Señor majísimo.
-Quiosqueiro que me vende Gara en euskera.
-A zona vella de Donosti e cear na taberna Herria, para os composteláns e demais familia, vén sendo un Avante pero no que tamén podes cear, tremendo.
-Moito, moito mar.
-Rir ata chorar e dobrar da dor de estómago: escoitando a Juan Pardo e a Xil Ríos coas ventanillas abertas, imitando a persoeiras diversas, ou facendo de chorvonenos no coche.
-Pasear por vilas que me dan envexa, por saber alí a maioría da xente o país en que viven.
-Entrar nun tendecho no que un home de cincuentaetantos da asociación Euskalduna nos pregunta detalles sobre o nacionalismo galego.
-Pensar que se nota que estou noutro país, e que se nota cando andas por un país rico.

En fin, houbo moitas máis experiencias e cincuenta e unha cousas máis importantes que contar, pero coido que se pode resumir en que visitei e tentei coñecer un pouco dun país que me gustou moito, que dei con xente ben simpática e que me gustaría que, nalgunhas cousas, nós nos parecesemos un pouco a eles.

Nota mental 1: quero autoestradas como as vascas.
Nota mental 2: a cara que poñen os españolitos -léase cántabros- ao escoitar falar galego.

Por una juventud sin mácula, señora

2006-04-27T12:40:00.000+01:00

Pásanme por correo un videoclip que, sen dúbida, cambiará a miña vida. Recén chegado da Asociación Nuevo Renacer, que ten coma berro de guerra "por una juventud sin mácula", este exitazo do grupo Los Happines: "Amo a Laura, pero la respetaré hasta el matrimonio". Merece especial mención a voz de pito do loiro no retrouso da canción. Moito máis en nomirestv.com. Reflicte isto a liña dura acebes-zaplanista de los jóvenes españoles-de-toda-la-vida?

Teño que...

2006-04-25T19:23:00.000+01:00

Miña nai querida... o simple feito de estar escribindo estas liñas xa é, en senso estrito, un acto de irresponsabilidade. Emáis sabendo todo o que teño que facer. Teño que... teño que... levo todo o día tendo que. E van dar case as nove, e resulta que aínda non creei a parte dunha tele infantil que me corresponde, nin analicei o programa que tiña que facer... ves? así todo o día
Entre unhas cousas e as outras, non me queda tempo para pensar nin tampouco para escribir por aquí, e iso non pode ser... cando un se está propoñendo obrar e mesmo facer unha casa nova, non pode desatender a que aínda ten.

Nota mental: todo isto nun día no que houbo quen decidiu presentarse coma alternativa, por fuciños e cacheiras. A ver como lle vai... co meu voto conta eh!

O povo é quen mais ordena

2006-04-25T14:05:00.000+01:00

Ando estresado, entre bastante e moito. Aínda así, sería case pecado non lembrar o 25 de abril, o que conseguiron os veciños-irmáns e tamén o espírito do que se fixo. Por iso, 25 de abril sempre.

O canso que anda un...

2006-04-22T15:32:00.000+01:00

A verdade é que estes días tiven isto un tanto desatendido. Entre a reconfortante experiencia interblogueira (que tratarei como se merece nun vindeiro post) e ser bolseiro chico-para-todo á vez que practicaba o meu portugués macarrónico, non tiven demasiado tempo. No entanto, unha reflexión: é posíbel que un servidor se mude de casa a unha máis noviña aproveitando a intención de comezar a obrar nestas dependencias. Seguirei informando.

Imaxes para non esquecer

2006-04-17T00:13:00.000+01:00

Levaba tempo con gañas de incorporar o video á miña casiña virtual. Mergullándome un pouco no Blogomillo descubro, na de Imeneo, que xa está por aí pendurado o vídeo da traída dos restos de Castelao. Coido que é un bo xeito de comezar, polo importante do documento e polas múltiples reflexións ás que pode dar lugar. Contexto televisivo: imaxes en directo de Televisión Española en Galiza (TVE-G) e narración da xornalista Tareixa Navaza, nunha retransmisión que foi posíbel grazas a Alexandre Cribeiro, quen sufriu represalias por este labor xornalístico.

O que colle nunha noite

2006-04-16T23:37:00.000+01:00

Nunha noite collen moitas cousas. Tantas como as seguintes:
-Unha botella de licor-café.
-Frases de Bono (José), concretamente a repetición saciante de: "Todoj loj que compartij conmigo el amor por Ejpaña, repetid, Vivajpaña!".
-Sentenzas do señor alcalde de Lugo, tamén repetidas con saña: "O amor a Lugo non é patrimonio exclusivo de ninguén".
-Varias Estrellas (Galicia)
-Cancións de Fuxan os Ventos.
-Unha minigaiteirada.
-Bailes diversos.
-Viño barateiro e carne asada (sen café nin chupito)
-Reencontros
-Descubrimentos de mutacións, como aquelas que fan que unha persoa decente perda o acento á altura da Cibeles e traia de alá tempos compostos na lingua e razonamentos en contra dalgunhas cousas que para min son evidentes, feito que provoca, certamente, moita decepción.
-Atopar un novo garitodemalamuerte.
-Deturpar etilicamente ao Jarbanzo Negro cantando "En Lacuruña de rompí, te cuento mi vida".
-Bailar o agarrao en enorme compaña.
-Roubar cubiños de xeo.
Nunha noite collen estas e moitas máis, de seguro. Tamén reflexións profundas, dor de pernas e tres ou sete tentativas de dicir aquilo de "bueno, eu marcho prá casa".

Preciso unha semana, non terás por aí?

2006-04-16T23:23:00.000+01:00

Hai un anaco decateime de que, co almanaque na man, preciso que este mes teña, polo menos, unha semana máis. Entre compromisos remunerados, vindeiros encontros transcendentais e visitas de lecer, quen lles fala acaba de adquirir un solemne agobio... e un pasaporte cara ao cataclismo familiar tamén. Aborrezo este tipo de situacións, e crea vostede que me atopo realmente contrariado, porque creo que se a corda ten que crebar por algún lado, creo que xa sei que treito da mesma é candidato á ruptura. Tentarei facer as pertinentes xestións para esa extensión dunha semana, pero coido que non está doada a cousa.

Nota mental: Como resultado de devanar os miolos entre datas e almanaques sinto un punto de estrés nada recomendábel, adoita rematar nun punto de tristura e espesamento mental.

Viaxiña terapéutica de evasión

2006-04-15T00:42:00.000+01:00

Ando senil. Levo dous días para escribir unha postaxe sobre a miña mini-evasión vacacional e non fun quen, por desmemoria ou por "fago isto e agora escribo". O tema é que collín o asfalto radial pequeno-imperial que pasa por casualidade polas latitudes dende as que escribo a tal hora para me dirixir ás terras do Noroeste. A verdade é que, ademais de ter que mencionar a gracieta típica de que The City está coma núa sen Paco, merecen ser mencionadas máis cousas englobadas nunha deliciosa tarde de sol, cun vento que me curou a dor de ouvidos e con horas desexadas que souberon a gloria compartida e nas que descubrin partes moi bonitas daqueles lares. Teño unha preciosa foto no móbil, a ver se a colgo por aquí. Dixen.

Nota mental: Kinki que pita e berra en cochazo con su ja al lao, neno, por parar no cedaelpaso dunha rotonda -léase redonda- para que pase un coche que ten preferencia. Tu es que estás liló, chorvo.
Nota mental 2: na rosa dos ventos da Torre de Hércules, que representa as nacións celtas, pon "Galiza".

75 anos de algo que apuntaba mellor que o de agora

2006-04-14T16:10:00.000+01:00

Hai hoxe 75 anos que iniciaba a súa andaina a II República Española. Non é o meu ideal, nin sequera o desexo coma panacea política. Mais coido que outra República, federal, estaría moito mellor para partirmos cara ao que, para min, si é algo máis ideal. De calquera xeito, e xa dun xeito máis ou menos obxectivo, o certo é que foi un período democrático, para min mellor ca unha monarquía, que rematou pola pouca amplitude de miras e grande ansia de poder irracional e nacional-católico. Pertenciamos a aquilo, puxéronnos cambadelas mil no camiño, pero quen sabe onde poderiamos andar se só lembrasemos o 36 porque ía despois do 35 e antes do 37, e porque era o ano no que botou a andar o primeiro Estatuto de Autonomía de Galiza.

E despois era España a invertebrada... (risas)

2006-04-11T20:46:00.000+01:00

Leo en El Progreso de hoxe a noticia que corresponde ao recorte que podes ver aquí enriba. Resulta que a autoestrada Santiago-Lugo, igual que outras infraestruturas, verba tan prostituída, deixan de ter prazo para 2010 para pasar á bonita data cuandodiosquiera. Éche o que hai. Un, que non é nada amigo de adoptar como propios discursos grandilocuentes sobre o tema do cemento e o alcatrán, a verdade é que si ten cousiñas que dicir sobre o tema. Non é de recibo, xa sexa por cousa do Plan Galicia aquel mítico e mitolóxico, polo Plano Estratéxico de Infraestruturas ou porque o sol sae pola mañá, que unha autoestrada que tiña que estar integramente rematada no 2010, comece a construírse, con sorte, en 2008.
Todo o xa relatado é especialmente grave se temos en conta que esta autoestrada é un dos piares sobre os que se debe asentar a vertebración do país non tendo coma eixo gravitatorio Madrid, senón a propia Galiza e, por extensión, a súa capital, Compostela. A gravidade aumenta, ademais, ao ter en conta que a autoestrada vai dende Santiago ata Lugo, centro urbano fundamental -e case que único- do nor-leste galego e que ten unha única vía de comunicación (de trens xa falaremos noustro momentiño que teñamos) de gran capacidade, a A6, autoestrada Madrid-A Coruña e que pasa por Lugo porque cadra así.
Así as cousas, e aproveitando as datas, oremus, porque fai boa falta. Mentres e non, sempre se poderá seguir apostando pola Empresa Freire, S.L, se o que se quere é tranquilidade, ou ben coller o cochiño, quen poida, e orar tamén para non coller diante ningún camión nos treitos de non-autoestrada. Así andamos.

Nota mental: pódese queixar un do atraso das infraestruturas sen dicir "Zapatero" unha soa vez :).

A Rede un pouco máis normal (-izada)

2006-04-10T00:25:00.000+01:00

Uns anos porque non puiden, outros porque se me pasou... o certo é que nunca puiden asistir á rebautizada Xúventude Galiza Net (XGN). Sempre me falaran ben da "party" ou encontro informático en cuestión, mais eu sempre tiña algunha que outra reticencia (aparte do precario ou non do meu disco duro ou das dúbidas sobre a miña capacidade de resistencia sen durmir tres días e tres noites diante dun maquinillo tecnolóxico), baseada, fundamentalmente, en que o organizaba a Xunta e que todo o que soase a galego era purita casualidade.
Pero bueno, "pasou o que pasou" e este ano á XGN caeulle o -cia e naceulle un -z, que trouxo consigo software libre e en galego e outro aire..., acompañado por, entre outras cousas, mensaxes coma o do debuxiño que antecede estas liñas. Hoxe á tarde paseei por alí... moi bo ambiente e moita xente... nin eran maioría de galego-falantes nin saíron tod@s convencidísimos do importante de galeguizar a súa vida e o seu ordenador. Mais sementouse, e seguro que algunhas desas sementes tirarán cara a arriba. Non só de grandes e farragosos discursos vive o país. Tamén de ordenadores e de xente moza e un pouco friki, coma un servidor.

Nota mental: excelente especial de Vieiros para o evento, e tremenda a Vieiros TV.
Segunda nota mental: que lle parecería á outra banda do goberno que o invento saíse entre ben e moi ben?

A Carballeira

2006-04-06T16:42:00.001+01:00

Onte, como dende hai dez e pico de anos, celebrouse a Festa da Carballeira no Campus de Lugo. Xa se viña anunciando, coma sempre, dende hai días. Vaia por diante que quen lles fala faino dende cen quilómetros e pico, xa que por motivos que non veñen ao caso, non puido asistir, así que apliquen ao que direi, todos os sesgos que consideren oportunos.
Unha das cousas que se fan fundamentalmente na Carballeira é beber, viño, calimocho e outras cousas, ata aí, todos dacordo, non? Durante máis dun ano, e de dous e de tres, esta festa era organizada polos CAF, mesmo en máis dunha ocasión coa colaboración da Deputación de Lugo, a de Cacharro.
Que pasa? Que agora estamos en tempos de "macrobotellones"... seguindo a dinámica de Albacete, Murcia ou Sevilla, todo o que cheire a festa, mozos e aire libre -e alcol, tamén alcol-, é un macrobotellón, polo que o Concello de Lugo -o de Orozco- non concede autorización para celebrar festa ningunha na Carballeira. Se non hai autorización, a festa non existe, e non hai organización, nin colaboración, nin farrapos de gaita.
Porén, pregúntome: quen conv erte a Festa da Carballeira nun macrobotellón deses? evítase o consumo de alcol, tal e como se proclama en moitos discursos que cheiran máis a criminalización e fariseísmo que a outra cousa? Que pasaría se A Carballeira, no canto de estar no campus -isto é, na Acea de Olga, un dos barrios "bien" de Lugo-, estivese nun barrio marxinal?

Nota mental: tamén hai animaliños de dúas patas que mexan nos portais ao saíren de pubs de 5€ a copa. E son igual de animaliños, nin máis nin tampouco menos.

Ibarra, ese talibán!

2006-04-03T13:46:00.000+01:00

Un, afeccionado ao humor, está suscrito ao boletín diario de PeriodistaDigital.com, máis que nada para andar informado de cando racha España e tal. Pois ben, cal non sería a miña sorpresa ao recibir esta noticia, Ibarra é talibán perdido e o 11-S comezou en Mérida! E aínda por riba o confesa con cara de risa! Obviamente era un erro que xa corrixiron, pero, imaxínao por un momento co turbante e falando en Al-Jazeera en plan ameazante.

Vivir para ver (e escoitar)

2006-03-31T23:45:00.000+01:00

Señora, cabaleiro, o que lle vou contar é tan verídico como a vida mesma. Hai cousa de vinte minutos, a golpe de doce e pico da noite (hora GMT +1), soa o meu móbil e na pantalla aparece "Número privado". "Quen será?"... normalmente este tipo de chamadas son polas mañás e adoitan relacionarse con "tellamoporlodelaentrevista" ou "podríarespondermeunaspreguntas?" ou no seu defecto "podespasarporaquírecollertalpapel?". Pero non, non era un secretario da Xunta fóra de horas requirindo a miña presenza para tal trámite, nin sequera unha funcionaria que me pide o cuestionario para que o de turno o vexa antes de conceder a entrevista. Tampouco era a señorita da Telefónica dicíndome o preciosa que sería a miña vida se nela entrase Movistar.

Nada diso. Era unha moza (deduzo pola voz o do sexo e a idade) que en actitude altamente lividinosa me facía saber que estaba tendo contacto táctil coas súas partes máis pudendas, á vez que me convidaba a facer o propio e se interesaba polo meu estado térmico, todo isto con problemas de respiración e bastante ansia. Comprenderá o agudo lector a cara que lle quedou a quen lle fala... e imaxinará, coma min, a cara que lle quedou a ela cando lle comuniquei aquelo de "creo que te equivocas eh...".

Nota mental: Será unha promoción brutal do Salón Erótico do Atlántico (SEDA)? Se vestiron de coiro e porno ao Luar da semana pasada... o mesmo tamén fan isto.

Tremendo ciber-maquinillo ao servizo do galego

2006-03-29T15:49:00.000+01:00

Xa o esquecía: teño unha recomendación para o agudo lector e a avispada lectora, que seguro que agradece o novo chintófano que nos proporciona Vieiros: un maquinillo (léase tradutor) virtual que nos permite mergullarnos no xornalismo ficción e imaxinar que vivimos nun país un pouco máis normal, onde os principais xornais están en galego. Tamén algunhas marabillas editoriais, coma Libertad Digital, en "lengua vernácula" (que se entere Fede, por Dios!). Se queredes máis información e empezar a usar esta marabilla da tecnoloxía, aquí tedes a ligazón

Como Fede!

2006-03-29T15:23:00.000+01:00

Leo en Xornal.com unha noticia cuxos efectos son terapéuticos, pola risa que dan. Resulta que Jiménez Losantos, na súa carreira particular por se superar a si mesmo nos xogos olímpicos da furriqueira verbal, agora vai e métese con Don Manuel acusándoo de centrista e de desenvolver unha política cultural como a de Pujol (Don Manuel, ese galleguista). Tamén lle espeta que pactou con Felipe González e que non lle quere moito á liberdade, iso último así illado é verdade, pero posto na boca de Fede... xa se sabe. Para mostra, un botón:

"Manuel Fraga convertido al centrismo después de hundir a su partido, tras servir eficazmente en la Dictadura y bastante menos eficazmente, pero también en la Democracia a la derecha española, tras pactar en el sofá con Felipe González, tras disimular con el GAL y la corrupción, bueno pues luego hizo un trabajo en Galicia bastante bueno, excepto en lo cultural donde copió la política de Puyol."
En fin, que vos recomendo encarecidamente que vos deleitedes co texto e, se xa fixestes a dixestión, escoitedes o audio (de Fraga fala do minuto 23 en diante), no que se di a palabra "Zapatero" unhas mil veces e Fede mesmo se mete co Rei. Outras perlas cultivadas: que esquerda sempre foi ben encarreirada e que a dereita está dividida e algo anárquica. Por certo, canto lle pagarán ás rapazas que len as noticias para darlle pé a Fede a que Feda máis e máis?

Unha noite na CMFP

2006-03-27T17:07:00.000+01:00

Chegou o momento de compartir co curioso lector as experiencias de quen subscribe na "Catedral Mundial do Folclore dos Pobos" (CMFP). Na imaxe que antecede a estas letras poden ver parte do esplendor da noite do pasado venres; O'Xirarei diante de dous vasiños de LicorCafé, o Gayoso con Moncho Borrajo -que imitou a Don Manuel- e algúns habituais coma Los del Río ou os enormísimos Golden Apple Quartet. Presten especial atención á Señora de Palmírez ou a stripper que medía aproximadamente metro e vinte (máis baixa ca Gayoso mesmo montada nuns tacóns-andamio). Ademais, tremenda actuación de San & San, onde un cliente dun bar elixía na carta de conversas a que versaba sobre o tema "Se rompe España".
Recoméndolle a vostede que visite a CMFP, pase pola súa cafetaría, conviva coas Señoras con camisolas de pedrería, vexa ao Aplaudidor ou tipo que fai gracietas antes do programa... Confeso que o pasei ben, señora, eu tamén o pasei ben... á fin e ao cabo, vintetantos proxectos de xornalistas na CMFP, que outra cousa poden facer senón "MONTARLA NENO, MONTARLA".
Máis momentos para a lembranza colectiva aquí

Notas musicais mentais:
Los del Río - "Ay, Celia!"
Los del Río - "El mariachi loco"
Golden Apple Quartet - "Cotton Fields"

Días freaks

2006-03-25T18:01:00.000Z

Ando a agardar que certo ollo viaxeiro volva dos seus feriados e me remita imaxes abondosas da catódico-friki-patriota-capitalista excursión do dia de onte que puiden compartir cunha presada de proxectos de xornalistas, coa fin de lles ofrecer unha postaxe monográfica sobre tan magno evento. Mentres e non, saiba o avispado lector que quen lles escribe está obsesionado con esta obra mestra. Gocen dela :) (localizado o emepetrés vía A Regueifa, grazas!).

Cousa triste, oiga

2006-03-21T20:32:00.000Z

Chega isto ao meu correo e eu plásmoo neste espazo, non con ánimo de difusión, aínda que haxa quen me diga que isto é publicidade, pero antesmuerto que non volo ensinar aos que non vos chegue. Mobilización xuvenil, reivnicndación, somosmayoresyhacemosloquenosapetece. Para non durmir en tres días, señora. Lean e gocen:

¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡NOS CERRARON EL
OBRADOIRO¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡ ES INDIGNANTE.
Los políticos y demas personas del ayuntamiento nos quisieron hacer
callar el pasado dia 9 en el gran macrobotellón pero no lo van a
conseguir.Somos mayores y hacemos lo que nos apetece.
Ási que NUEVO MACROBOTELLON EN SANTIAGO Y NO SE PUEDE FALTAR.

SANTIAGO TIENE QUE SALIR MAS EN LA TV.
PRÓXIMO JUEVES 23 EN LA PLAZA ROJA A PARTIR DE LAS 23.30.
AHI NO PUEDEN VALLAR.

SANTIAGO TODOS JUNTOS, NO SE PUEDE
FALTAR ¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡

PASARLO A TODOS VUESTROS
CONTACTOS.....................

The army needs you / Españoleando

2006-03-20T22:52:00.000Z

O pasado sábado, exercendo a miña faceta paso-pola-casa-son-bon-e-fago-de-taxista, pasaba eu polo andar baixo a alegoría do capitalismo lugués que é o centro comercial con pretensións históricas: "As Termas", para os non doctos na materia. Pois ben, neste sitio hai un treito de corredor no que se forma unha praza na que comparten espazo eses vestidores universais que son as franquías... léase Inditex en pleno, Springfield, H&M e outros que non lembro -non deixen de visitar unha que lle chaman NewYork ou algo así, que vende uniformes de peñachunga, no meu barrio trunfaría con ese luk, algún día tratareino polo miúdo.
Xa me disgregaba: o tema, na praciña en cuestión había dúas señoritas vestidas de militares (diferenzábanse das chorvonenas do meu barrio en que por riba tamén ían vestidas de todo) e un paisano cun pc portátil. Detrás tiñan un biombo coma o que leva o Quin cando actúa fóra da casa cun fulano pintado coma "El último Mohicano" pero en versión Spanish Warrior. O lema, curradísimo: Brigada Aerotransportable, profesionales de la audacia. Púxenme a pensar en alto e un dos meus axentes bioloxicamente superiores, léase nai, fixo "shhhhh jejejeje".

Xentes contracturadas

2006-03-17T22:33:00.000Z

O mundo pódese reducir a un só músculo... qué triste pode chegar a ser o mundo. Levo matinando un anaco sobre isto. Onte estaba contracturado, dopeime e dilapidei a mellora nun traxecto automobilístico que me deixou en niveles semellantes aos da tarde de onte... agora estou algo mellor, non se agobie o sempre ben intencionado lector.

A cousa esta da contractura e a conseguinte dopaxe provocou que, unha vez ceado, desenvolvese unha práctica que había moito, moito tempo que non tiña por costume, como é o de ficar tirado no sofá mentres a tele cuspe o que quere sen eu poder evitalo. Ademais de sentir, de súpeto, como volvía aos quince anos (xa pasou), atopeime toqueneando, case medio durmido, ata que unha tola -no mal sentido da palabra- berraba algo así:

-Telecinco tiene un programa en praintain, nosotros tenemos un programa en praintain, y ahora Televisión Española tiene un programa en praintain!!!!!
A señora esta, chea de paixón, continuaba a súa proclama dicindo que o Jesús Quintero, o coñecido Loco de la Colina, entrara de cheo no "xénero" (aberración?!) cardíaco-xornalístico ao entrevistar a Pepe Navarro. No entanto, chegaban sms á pantalla en plan "Pepe, fenómeno" ou "Pepe Navarro vete". A señora dixo "demagogia" un par de veces".
En fin, que non vou entrar na polémica entre outras cousas porque non sei de que vai a festa... pero penso que hai xente (audiencia e produtores de contidos televisivos) que ten a contractura pasados os ollos e seguindo cara a arriba, e iso é máis preocupante ca o meu. Cada un consólase como pode.

Contractura (dise así?) a golpe de xoves

2006-03-17T01:02:00.000Z

Xoves universitario, festa con fins recaudatorios e outra festa na propia casa, coma quen di. No entanto, un servidor tirado na cama servíndose das novas tecnoloxías mentras sobreleva a base de dopaxe unha contractura (dise así en galego?) desas que sempre teñen os demais e que lle impiden desenvolver con corrección unha das súas funcións básicas, como é a de estar sentado. Isto serve para descubrir que Feijoó foi a Noche Hache ou que existen moitas razóns para seguir vendo entre pouco e nada a tele.
Por certo, vaga de demisións na Radio Galega... debería escribir sobre o tema, a ver se mañá. No entanto... saco a cuestión para que vostedes, mentes espertas como poucas, vaian reflexionando. A miña contractura e mais eu tentaremos ir para a cama.

As uvas na solaina

2006-03-12T23:26:00.000Z

Descubro vía Arredemo un novo blogue con boa pinta: As uvas na solaina. Ten apenas catro días de vida e é obra e graza de Marcos Valcárcel. Tenme boa pinta, entre outras cousas, pola entrada ilustrada con esta viñeta. Non é só a homenaxe ao seu autor, Xaquín Marín, que a merece. E que esta en concreto paréceme tremendamente boa!

Felices 300 :)

2006-03-12T21:29:00.000Z

Coa postaxe que podes ler un pouco máis abaixo, chegamos a 300. Trescentas cousas que se me ocurriron, trescentas divagacións que noutrora remataban nunha folla de libreta, nun folio ou en ningures e que agora ti les -ou non-. Está claro que o blog é un servizo público, aínda que só sexa para quen o escribe ou que o sexa en maior medida para o seu autor ou autora que para quen o le ou olla. A verdade é que este espazo cambiou bastante, non sei se para mellor ou non, dende decembro de 2004, cando se me deu por comezar a pendurar un sector do meu miolo na Internet.
Levo tempo dándolle voltas, e coido que vou aproveitar este paso dos 300 para comezar a obrar. Como en toda casa, iniciar as reformas nunca é doado... sempre adiamos o momento de chamar o fontaneiro, aínda que a pinga que cae da cisterna co seu tic tic tic nos estea poñendo dos nervios. Sempre hai un momento mellor para repintar a parede, aínda que o Gernika sexa un debuxo mal feito ao lado do manchón de humidade que levamos vendo dende hai meses... En fin, que nos próximos tempos -non direi se días se semanas, porque non o teño moi claro nin eu- irás notando, se segues pasando por aquí, certos cambios estéticos -de estilo non, porque para iso tería que saber cal é o meu estilo- e de orde. A ver se che gustan.
No entanto, felices 300.

Se me hace a un ladito y me va enseñando el deneí

2006-03-10T18:54:00.000Z

O tema botellonístico destes días tenme especial chiste. Obviarei repetir o xa dito onte, e tampouco farei especial fincapé no tratamento dos acontecementos por parte dalgúns medios e especialmente dalgúns outros, que non se privaron mesmo de chamar a atención sobre as minisaias de las jovencitas asistentes al evento. O tema que me ocupa agora é outro. Onte, non con intención de asistir ao acontecemento etílico en cuestión, senón de camiño a outro sarao, pasei polo centro neurálxico da actividade. Nin unha alma. Agora ben, uns señores cun leonciño en cada manga e cara de mala hostia, estaban apostados en cada unha das entradas da praza. Acompañándoos, outros señores menos preparados, pero con igual cara de mala dixestión, intimidaban ata ao Matamouros de enriba do Pazo de Raxoi. Nas Pratarías e na Quintana, máis do mesmo.
Resultado: houbo un botellón na Alameda, probabelmente con algo máis de xente ca outros xoves, mais non moita máis. No entanto, no centro histórico, a salvagarda da lei e a orde rexistraba bolsos nos que non collía nin un vaso baleiro a ver se atopaba botellas, empurraba mozos que cantarruxaban e espantaban a clientela dalgúns locais. Tamén aproveitaban para mirarte coma se foses o fillo alcólico do Ben Laden, rosmaban polo pinganillo e enchían de valados e coches a pedra de Compostela. Éche o que ten a violencia lexítima e tal.

Botellóns históricos, seica

2006-03-09T19:33:00.000Z

Nos últimos días anunciábase por aí e hoxe confírmanos algúns dos nosos me dios de comunicación preferidos. Convócanse macrobotellóns na Coruña, Vigo e Compostela. Este último é o que me dá voltas na cabeza. Sempre estiven en contra deses vecinosindignadísimos que teñen coma principal entretemento criminalizar a quen está tomando unha copa nunha praza ou parque calquera, aos seus negocios, alegando que son a fonte de todos os males, que o alcol está destrozando á mocidade etecé etecé cando o único que lles preocupa é que o seu portal cromado apareza medio mexado ou non poder escoitar con nitidez Noche de Fiesta ou algún dos seus sucedáneos no sábado noite.
Se ben, como xa afirmei, estou moi en contra destes señores e de todos aqueles que identifican á xente moza coma un tropel de descerebrados que teñen por miolo unha botella de vodka mesturada con droghas (que os hai) tamén me inquietan certas cousas que paso a relatar. Convócase un macrobotellón de tropecentos miles de persoas na praza do Obradoiro:

Para seguir a tendencia de cidades españolas coma Sevilla ou Albacete (creo). En fin, o toque españoleiro da cuestión non o quita ninguén, pero probabelmente neste caso sexa o de menos.

Nunha praza que é, coma o resto do centro histórico, Patrimonio da Humanidade.

Onde se sabe positivamente que vai estar a policía ata dentro dos vasos de litro. Hoxe mesmo un concelleiro asegurou que se a xente desprazaba o evento ata a Alameda, alá eles e os seus fígados, que non se vai meter ninguén. Neste caso, para min, non é pregarse diante da represión do poder e todas esas cousas, senón ter "sentidiño" -verba tan prostituída, por outra parte-.

Eu, coma moitos, estiven de botellón máis de unha e de vinte veces pero, a verdade, coido que se pode beber na rúa, mesmo para batir marcas de cinco, seis ou tropecentas mil persoas. Mesmo acadando repercusión mediática e saíndo mañá mentres os escandalizados comentaristas de Antena 3 se laian pola fin da mocidade decente. Pero non custa nada marchar para a Alameda, enchela, que reborde de xente, beber ata cansar, e ao tempo meter as botellas e vasos baleiros nunha bolsa e tiralos a un colector, e ademais evitar que se encha de merda a pedra compostelá, que bastante ten co lixo dos bares.
P.D: No correo-e que convoca o botellón da Coruña un dos argumentos principais é "no vamos dejar que en Vigo sean más que en Coruña". Tristes momentos os que vivimos.

Es que sí...

2006-03-09T13:34:00.000Z

Vexo na web da Cadena SER a noticia de que os empregados do Barça colaboraron no reparto dos cartaces e faixas co lema "Catalonia is not Spain" no último partido do Barça, unha campaña impulsada dende as mocidades de Convergència, Joventut Nacionalista de Catalunya seica. Como poderá observar o avispado lector, o tratamento desta información é un exemplo de profesionalidade xornalística. O día de mañá cando eu estea traballando nun medio destes bienpensantes, vou poñer, poñamos por caso, calquera homenaxe destas á rojigualda e ao lado LAMENTABLE. A ver canto dura. Ai, es que si.

Días violetas

2006-03-08T15:17:00.000Z

Hai días intensos. Algúns mesmo tan intensos que espertas antes das oito da mañá, entrevistas a un compañeiro mutado en Paco Vázquez, convérteste en Aymerich e nunha representante da plataforma contra Reganosa, fas de amanuense ilícito nun exame que contabas que fose unha catástrofe e mesmo participas na organización -menos do que quixeras, por culpa de todo o anterior- dun videomatón tan violeta coma o propio día. Porque non o esquezas, o día de hoxe, como a maioría, é en gran parte violeta. E como dicía un amigo: e quen diga que non, síntoo, pero está trabucado.

O que se fai cando hai cousas que facer

2006-03-04T01:22:00.000Z

Fun a unha festa de entroido cando xa non era Entroido, horas máis tarde -correspondentes xa ao día seguinte- fun tentar aprender como preparar e desenvolver unha entrevista a un personaxe público co que deberei falar pero non. Vivir para (non) ver. O aire atemporalado lembroume que aínda estamos en inverno e, despois dun treito de taxista vocacional no que o vento meneaba o meu habitáculo e unha visita á segunda catedral coa fin de me abastecer do básico para a fin de semana de traballos forzados... fun coa intención de me poñer ao choio.
Vou necesitar SuperNanny desas
A tal hora, non fixen nada do que tiña pensado, tarefas domésticas á parte. Mira ti que hora é e eu sen durmir. E mañá a ver quen me ergue. A min facíame falta a SuperNanny esta -que descubrín hoxe nun deses episodios "fago o que nunca faría coma excusa para non facer o que teño que facer", que para os que, coma min, non vexades a tele, explícovos o que é. Trátase dun programa de Cuatro, do que xa me falaran, no que unha familiatípicaespañola con fillos repelentes meten as cámaras e a unha pedagoga, psicóloga ou algo semellante na súa casa para levar ao rego aos pícaros díscolos. Non perder os momentos en que os sufridos papás ensaian as reprimendas para os pequenos coa experta en cuestión. Tremendo.
Feijoó, ese radical
Ah! Xa esquecía apuntar para a posteridade outra nova experiencia en TDT: Intereconomía TV, unha canle de información económica e nacional-zaplanista, entrevista nun programa que é coma o Crónicas Marcianas do españolerío radical ao señor Núñez Feijoó. Entre os entrevistadores, Julián Lago, o señor aquel de La Máquina de la Verdad, dos primeiros tempos de Tele 5. Pois o pobre de don Alberto tivo que sufrir diversos ataques, coma ter predileción polo Bloque ou ser coma Piqué. Un radical en toda regra, ou non?

Que non te recoñezan!

2006-02-27T20:26:00.000Z

Leo na edición dixital de El Progreso (diariodelugoysuprovinciatodoslosdíaselprimero) unha noticia que provoca en min certa inquedanza. Segundo o titular da devandita información, un home foi detido por roubar un bolso e ser recoñecido pola vítima. Sen acritude ningunha: o tema é chungo por diversas razóns:

Detiveron ao paisano en cuestión pola súa incompetencia de cara ao labor delitivo?, isto é, "detémoste por parvo, roubas un bolso e recoñécente".
É delito que alguén te recoñeza? "Ala, condeado por roubar un bolso e porque unha señora sabe quen es".

E se lle cambian o "por" por "al"? Moito menos divertido, onde vai parar.
Nota mental: por cousas coma esta, a un chámanlle friki.

Non vira noite tan branca

2006-02-26T16:30:00.000Z

De seguro que existe un cento ou dous de xeitos de voltar á casa un sábado de madrugada. Mais coido que estou en condicións de asegurar que poucos hai tan gratificantes coma estrear unha mesta capa de neve recén caída sobre pedra milenaria e, na compaña de dous bos compañeiros de viaxe, contemplar un ceo todo branco en plena noite e iniciar solemne batalla de mans conxeladas e riso sincero. Poucos vandalismos son tan inocentes e saben tan ben.

Reincorporándome

2006-02-25T02:22:00.000Z

Despois de varios días máis ou menos evadido do mundo blogueiro, primeiro por causa dun retiro físico-espiritual moi necesario e despois por cuestións relativas á miña reincorporación á dinámica de ir escoitar señores/as que falan -ou disque- de xornalismo, retorno aquí. Descubro, entre outras cousas, que se está a desenvolver un trebello que vén sendo coma o Blogaliza pero tuneado: Blogalego, unha páxina cun aspecto que a min persoalmente me gusta, e no que xa estou incorporadiño sen ter que facer nada. Conste que a denominación "Blogaliza" era máis do agrado de quen lles fala, pero en fin, non se pode ter todo.
A de onte foi tamén noite de reincorporación ás noites pétreas ou, o que vén sendo o mesmo, o reencontro real coa Pedra docemente regada de risos, músicas patrias e alleas e fraternindade máis ou menos etílica, todo isto mesturado cun frío importante e un atuendo característico, propio destasfechastanseñaladas, ademais dun encontro inesperado e sorpresivo. En fin, que son horas, miñas donas e meus señores. Conto con ter tempiño e ideas para retomar o contacto coas súas mercés mañá mesmo.
Dóeme un ouvido :(.

Sobre o nome dos sitios e o Mésenller

2006-02-19T04:24:00.000Z

Entro no Messenger por primeira vez despois do formateo e sáltame o molesto "MSN Hoy", o cadriño que inclúe Hotmail, catro noticias de MSN e esas cousas, ademais do tempo meteorolóxico, arriba á dereita. Cal non sería a miña sorpresa ao descubrir (oh, tristeza, oh, dolor, oh, campos de soledad, mustios collados) que no anaco correspondente ao sitio no que me atopo (sitúame na Coruña, non sei por que), pon Galicia/Galiza (e despois España, tamén é verdade), deduzo que deixando espazo á denominación do país en español de España e en galego da Galiza. Tamén ten chiste que Billy se decate do nome dos sitios antes ca moi tos out ros (e algúns máis) que o teñen algo máis preto...

Falacias

2006-02-19T03:59:00.000Z

Leo en Xornal.com unha nova na que se recolle que o PP, cito (previa tradución) acusa á CRTVG de "silenzar sistematicamente a súa actividade". A verdade é que a cousa ten certa graza. Se cadra, as sensacións no PP son semellantes ás que ten Ansón ao observar como La Razón, a súa criatura máis ou menos xornalística, é mercado por accionistas cataláns. "Es como una hija que se casa como un catalán", dixo Ansón. "Es como una hija que se casa con un bloqueiro y alterna con sociatas", pensarán en Casa Feijoó, antiga Casa Manolo.

Seica o "tu quoque", ou o que é o mesmo "ti tamén" é unha falacia. Polo tanto, non poderei acusar ao PP co argumento de "mira ti quen vai falar". De calquera xeito, é rechamante que o Partido Popular, apenas uns meses despois de perder o goberno, chame a atención sobre a xestión e selección da información dos medios públicos, logo de dezaseis anos nos que, sistematicamente, as noticias e acontecementos recolleitos tanto na TVG coma na Radio Galega estiveron sometidos a uns estritos criterios de selección que pouco ou nada teñen que ver cos valores noticia. No momento en que o gatekeeper ou encargado de seleccionar as noticias se rexe por criterios partidarios -que non é o mesmo que políticos, de calquera xeito- e non xornalisticamente profesionais, algo renxe.
Se as acusacións que o PP lanza son certas, que isto se corrixa, aínda que, dun xeito ou doutro, este goberno aínda tería moito camiño por percorrer -traxecto que agardo nunca se produza- para chegar aos niveles de manipulación e desinformación que acadaron os anteriores responsábeis da cousa pública e, nomeadamente, da xestión dos medios de comunicación de titularidade autonómica.

Machadas de realidade

2006-02-18T01:17:00.000Z

Machadas de realidade
á volta da semana
dunha tristura non-querida-non-dixerida.
Horas que voltan
e desafían ao nó de medo
[de ollar aquén]
das imaxes da memoria.
Lembranza enganada [ou-non]
do neboeiro que cobre
o sol dun sorriso tolleito
[de agarimo que reborda
o sabor da perda]

O'Xirarei

Son máis oficial!

2006-02-14T16:34:00.000Z

Lendo no Blogaliza atopo que Calidonia anuncia que xa creou o seu IBSN, ou o que vén sendo o mesmo o Internet Blog Serial Number. Seica os encargados de conceder os ISSN e os IBSN, para libros e revistas, non queren conceder tales indentificacións para os blogs, equiparando así as publicacións electrónicas coas dixitais. A verdade é que esta iniciativa, que parte dun profesor da Universidad de Zaragoza ao que lle denegaron o ISSN, ten boa pinta e, por se a cousa se populariza e poder dicir que fun un pioneirísimo, eu xa teño :).

Seica remataron!

2006-02-14T15:34:00.000Z

Remataron! Bueno, case, queda unha proba desas parciais que poñen a proba a forza de vontade, pero así, a tal hora, e ata dentro duns días, remataron. A dicir verdade, non sinto a liberación mental doutras veces, supoño que por causa do acontecido nos últimos tempos, nos que a verdadeira liberación era a vida normal, con probas escritas ou audiovisuais e non tantas das vitais, que son as que doen. As outras pasan, coma estas que remataron hoxe. E remataron ao son da historia do xornalismo máis surrealista, se cadra porque o propio oficio é así, vai ti saber...
No entanto, escoito un grupo de nome Cenk, de galegos nados na Suíza, coñecido vía Aberto por reformas, esa illa que cada vez é máis península na Radio Galega... collo con gañas algún libro que tiña pendente de ler e tento ollar pola fiestra alén nubes -semella que vai chover, falta fai-. Debería aproveitar estes días para tomar a vidiña con calma, paladeala e, se cadra, relativizar en plan ben, non como noutrora. Hoxe mentres recollía o cuarto e comprobaba como o meu sofá inchábel ten unha fuga :(, pensei que vou relativizar tamén outras cousas, e que probabelmente iso lle faga ben ao País. Nunca se sabe.

Agora escoito unha canción daquel grupo de cando era púber, Ska-P. Gústame a frase:
Si te rompo el corazón, no te levantes del sillón
Si te rompo el corazón, apaga la televisión
Cantos hai...

Penso...

2006-02-11T15:34:00.000Z

Tento poñerme a facer algo máis ou menos útil. O meu veciño portugués toca a guitarra (bastante ben) e tenta cantar. Pasei a mañá dormitando e reflexionando por que onte á noite semellaba que tiña unha gripe monumental e hoxe só estou algo canso e con dor de ósos. No cuarto do meu veciño segue a entrar xente con acento portugués, semella que hoxe hai festa e que non están dacordo con deixarme ler. Aínda que sexa por obriga, sempre preferin ler tranquilo, manias que ten un. Un traballo a medio facer e un exame que non me produce ningun tipo de inquedanza (circunstancia que non teño moi claro se é boa ou mala) ocuparán a tarde...
Fai un día bo en Compostela, o sol loce no alto e eu devezo por ir pisar a pedra... se cadra hai demasiado que non gozo dun serán coa súa noite incluída de rúas, bares e conversas infindas. Hoxe pensei que despois de febreiro virá marzo, e despois abril, maio... e xuño outra vez, e así sucesivamente. O vivido ultimamente fíxome pensar no pouco senso que teñen certos agobios.

Habemus Paco!

2006-02-10T12:04:00.000Z

Érgome ao despuntar ao mediodía, prendo a radio e escoito magna noticia. Sir Francisco Vázquez y Vázquez I de LaCuruña, el Dandy, abandona os seus dominios de-toda-la-vida para ocupar a embaixada de Las Españas no Vaticano. Miña-nai-querida. A Coruña líbrase dun elemento digno de mención, e non menos importante é valorar a cuestión de que ZP envíe a un socialistadetodalavida para suavizar a cosa con Bieito e compañía. Pero as análises profundas virán máis adiante, cando me pase a emoción.
Nota mental: Non esquecer recomendar a elexía xornalística perpetrada, xa dende esta mañá, por outros gallegos-de-toda-la-vida.

Os da SGAE caen mal

2006-02-07T00:03:00.000Z

Despois duns días nos que as circunstancias non permitiron que quen lles fala escribise sobre as cousas do mundo mundano -e non será porque non as haxa-, aquí estamos outravolta. Na miña re-aterraxe no mundanal ruído atopeime con que os señores da SGAE (os mesmos que van chantar a súa sé no barrio de Vistalegre de Santiago de Compostela, señora) denunciaron á Frikipedia -unha versión humorística da Wikipedia- por causa dun artigo no que as siglas SGAE se identificaban, en español, con "Siempre Ganamos Algunos Euros", ademais de realizar unha chistosa descrición das actividades dos gardiáns da lei e a orde da propiedade intelectual.
En fin, que non deixarei pasar a ocasión sen lembrar a agudeza dos devanditos señores (como ben saberás, o Wiki baséase en que calquera pode entrar e modificar, polo tanto, abondáballes con atopar a tecliña de borrar no teclado e, por medio do seu Internet Explorer instalado nun Windows la-mar-de-legal, cantar as loubanzas da súa organización), así como as ideas que xa andan pola rede para molestalos na medida do posíbel:
-Poñer en blogs, webs e demais familia, unha imaxe semellante á que encabeza o texto.
-Facerlles Google-Bombing con "Siempre ganamos algunos euros", como xa se fixera con "ladrones" (para os non doctos na materia -eu érao ata hai nada-, conseguir escribindo SGAE e as citadas verbas que os termos se relacionen ao procuralos no Gúguel-.

Boa viaxe

2006-02-06T00:12:00.000Z

Unha carta

2006-02-05T23:32:00.000Z

Dalgún xeito sabía que nos estabamos despedindo. Cando che dixen que, se cadra, non podería vir a fin de semana, algo me dicía que si, que tería que vir, pero que xa non te vería. Ía moito frío, e sentía unha presión no peito que aínda me dura, se cadra por non desafogar. Estiven a piques, pero a situación non o aconsellaba. Non te me fuches da cabeza en toda a semana... tantas imaxes, tantas lembranzas... pero, sabes? decidín non quedar coa última, que non sei por que xa sabía que sería tamén a derradeira imaxe.

Procurando no meu cerebro atopei unha fotografía que aínda non ousei mirar na súa versión en papel. Estamos ti e mais eu, ti levas un xersei verde, uns pantalóns escuros e os lentes marróns de toda a vida, ese bifocales que che valían para conducir e tamén para ler. Eu tamén vou de xersei, era aquel de pescozo alto amarelo, con raias en zig-zag, que a avoa sempre me baixaba porque dicía que seguro que me picaba. Nesa foto, ti miras cara a min e eu estou todo sorrinte, porque estaba de cumpreanos. Apenas che dou polos xeonllos.
Tampouco puiden evitar estes días lembrar aquela mañá do ano 95, cando iamos saír polo pan. Supoño que ese día empezou todo, ti resistícheste todo o que puideches, mesmo máis do que puideches. Non creo que sexa doado ter que ficar quieto para alguén que viaxou toda a vida. Bueno, pero non estamos agora para falar desas cousas que ti e mais eu xa sabemos de sobra. Falabamos da foto. Cantos anos cumpría? a verdade é que non me lembro, supoño que tres ou catro. Estabamos todos, ti e mais el tamén estabades. Quen volo ía dicir... preguntaches moito por el os últimos días, nunca tiveches un pelo de parvo. Mesmo mandaches recordos para el cando xa non llos podiamos dar. Xa vos atopastes? Agardo que si. Non discutades moito, o xusto para pasar o anaco. Seguro que vos instalastes preto un do outro, penso que, no fondo, tedes máis cousas en común das que pensabades.
Canto levas paseado xa por aí? Penso que non terás coche, nin falta que che fará... tantas gañas acumuladas daranche para pasear e pasear. Faime caso, proponlle a el ir pasear xuntos e falade moito, contádevos as cousas que non vos contastes nos últimos tempos; iso si, non faledes de enfermidades, que iso xa é o de menos. Mira que non levo paseado eu contigo... cantos sábados pola mañá... Cando iamos ao río sempre me daba medo o sitio onde aparcabas o coche, tan preto das escaleiras... parecíame que iamos caer.
Un dos sábados que máis me gustou foi o día que me levaches ver o tren. Non moito tempo antes ou despois do cumpreanos do que che falaba antes, seguro. Non sei cantas horas, pero seguro que unhas cantas, pasamos sentados na estación, ata que de súpeto, un tren amarelo se achegou dende lonxe, virou e eu pensei que marchaba, pero ao final chegou onda nós. Ese día descubríchesme un anaco de mundo que para min semellaba enorme, case case tan inmenso coma o frío das mañás. Coma o desas mañás de xeada nas que collías o coche para me levar ao colexio, e te erguías ás sete e pico para que eu chegase a tempo. Como che custou deixar o coche...
Supoño que este só debera ser o comezo dunha carta de moitas, moitas follas, tantas coma lembranzas, imaxes... e tantas como palabras non ditas e bágoas non verquidas. Onte un amigo díxome que era mellor ver isto coma unhas vacacións moi longas, só iso. Se é así, seguro que estás nun bo hotel, deses nos que che dan todo feito, con boa compaña e unha morea de viaxes proxectados.
Aínda non fun quen de quitar de todo a presión do peito, disque aínda durará uns días, que foi moita tensión... Sabes unha cousa? Aínda non o creo.
Unha aperta inmensa.

Estampe/Imprima e copyceibe

2006-01-29T02:33:00.000Z

É de todos sabido que non hai mellor que estar obrigado a facer algo pouco agradábel -léase estudar- para que a un se lle veñan enxeñosas ideas aos miolos que é necesario levar á práctica XA para que non caian no foxo dos grandes inventos que a humanidade perdeu por non ser quen os seus creadores de deixar os apuntamentos un anaco. Pois ben, neste contexto creativo insírese o enxendro gráfico que vostedes contemplan... se non o deseño, o concepto coido que é un produto que a nosa sociedade precisa, ou como mínimo algúns eidos e círculos desta, nosa patria. Mentres penso se o estampo nalgúnha cuestión máis ou menos téxtil, para dispoñer da mensaxe en todo o peito sempre que sexa necesaria -pensen vostedes cando-, copyceiben todo o que queiran.

Un día así daquela maneira

2006-01-28T21:01:00.000Z

Haiche días para todos os gustos e outros que son para case ningún. Coido que o de hoxe -aínda non rematou- é un deles, e iso que a mañá non existiu. Non escoitei as noticias, vin -que non escoitei, nin sequera oín- Miraxes (con desta cadas pres enzas, por certo) e púxenme á faena de poñer a furrular o miolo cando o miolo hai días que leva furrulando a todocuantodá, pero non precisamente en mesteres académicos. Todo isto fíxose con leves intermedios nos que quen lles fala atravesou a neve no artefacto que dende hai quince días vén sendo unha prolongación do seu propio corpo. Un chisco de teléfono, unhas pingas de saturación mental... todo moi rico, como vostedes poderán observar. En fin, virán mellores... o bo dos días malos é que sabes cando rematan, e hoxe a partir das doce deixará de ser hoxe... así e todo, trátase de facer un mañá mellor, non? Acabo de ler isto último que escribín... cómpre que saia algo máis da casa e facer vida social.
No entanto, un dilema: existe algún método obxectivábel através do cal poida escribir en ton amábel para uns e en ton francamente agresivo/con aberta hostilidade para outros? Se alguén o sabe, prégolle que mo comunique, sería moi útil a tal hora.

Fábula sen nome

2006-01-27T01:31:00.000Z

Houbo unha vez un corzo que, perdido dos seus conxéneres, vagaba case perdido polo monte. Despois dunha longa andaina fuxindo duns cazadores que trataban de facer deles unha triste e inerte peza de exposición, conseguiran fuxir e ceibarse do ruído das escopetas, cuxo rebumbio aínda tiñan a tal hora gravado nos seus ouvidos. O corzo ollaba aquí e acolá, e non era quen de dar coa dirección axeitada para atopar un vieiro certo, que o levase de novo canda aos seus compañeiros de fatigas e lle asegurase, á fin, unha vida lonxe dos estouridos da pólvora dos fusiles. Desesperado, o corzo ollou cara a unha árbore: era un carballo vello, aínda vivo, mais reseco en moitas das súas pólas. Levado pola fatiga e a carraxe de se atopar perdido, o corzo, iracundo, correu a escornarse contra o toro do carballo moribundo. De súpeto, cando apenas lle restaban uns metros para dar coas cornas na vella, mais aínda dura, madeira do carballo, o corzo cravou as patas na terra, deixando fondas marcas no chan.
-Esta non é a mellor solución -pensou o corzo- Escornando contra o carballo só conseguirei crebar as cornas e apenas quitarei uns anacos da cortiza da árbore. Ademais, despois, canso e coas cornas doloridas, non serei quen de atopar os meus compañeiros.
Mergullado nos seus pensamentos, o corzo non se decatara da presenza dun velliño que, acompañado dun neno, levaba un facho na man. O vello, moi de vagar, dirixiuse ao corzo, e besbexoulle algo ao ouvido. O corzo asentiu, e o vello deulle lume ao carballo, que cada vez semellaba máis enxoito e caduco.
Non pasaran apenas uns intres cando os compañeiros do corzo, na outra banda da fraga, observaron o fume que desprendían as lapas que consumían, xa case por completo, ao vello carballo. Non lles foi difícil seguir os sinais emitidos polo fume, pois o día, que amencera con néboa, era agora unha bonita xornada de sol. Así, un anaco despois, os corzos atoparon o seu amigo, e xuntos reemprenderon o camiño ata a saída do bosque, ceibándose así para sempre.
No entanto, o vello e o neno ficaron sorrintes e marcharon para a casa, non sen antes indicarlles aos corzos cal era o vieiro máis axeitado, onde atoparían abundantes regatos para beber e vastos paraxes onde non faltaba o alimento.

Tirada de noite dos arquivos d'O'Xirarei

Grazas

2006-01-24T00:56:00.000Z

Por levarme ao parque unha chea de mañás de verán
Por te preocupar por min
Por me dicir que me tiña que acostumar a andar só pola rúa
Por me sorrir
Por contarme esas cousas que eu non sabía
Por mercarme aquel reloxo dixital das Tartarugas Ninja e os cómics de 350 pesetas
Por xogar ao fútbol comigo no corredor da túa casa
Por ensinarme que non hai que lle ter medo ás treboadas
Por traer churros do San Froilán
Por ser eu parte das túas ilusións
Por todo o que dicías cando saía Aznar na tele
Por escribirlle unha carta a Felipe González
Por repetir que tapase a boca antes de saír á rúa, que vai moito frío
Por chegar aos noventa e catro

E perdoa... por non cho dicir demasiadas veces
Vémonos, seguro.

[Medo]

2006-01-18T00:15:00.000Z

Decatarse do relativo, reflectido nas paredes.
Sentir a necesidade dunha aperta sen palabras.
Tentar facer o correcto. Controlar as emocións.
Conducir por un vieiro máis ou menos torto.
Tremer por dentro sen que se note.
[Medo]

Moito traballo e pouco pensamento

2006-01-13T23:54:00.000Z

Traballos, traballos, traballos... esta semana tivo días con xustificación completa e interliñado múltiple a 1,20 (nin a locura do 1 nin o exceso do 1,5, cosas veredes). Son estes os momentos nos que hai diferentes actitudes posíbeis e que pasan dende a ilusión "quieroserypuedo" até "istoparaquehostiasmevaivaler". Mentres penso o dilema, agradezo agarimos e apertas, chamadas ás 00:30 a golpe de xoves-case-venres para tomarlle un respiro con regusto a augardente, e tamén chamadas ás 22:00 e pico que fan que o baixon se converta en latípicasonrisatonta.
Acto seguido, realizarei un exercicio de drenaxe mental, de tal xeito que tentarei baleirar e limpar os baixos neuronais: aborrezo a tristura, o relativismo vital e a insensibilidade, propia e allea. Coido que o afán de superioridade é moi triste. Coido que a masturbación política -e non a outra- si é quen de deixar ceg@ a quen a practica, e máis se o fai sinalando co dedo aos demais. Penso que hai que ser moi coidadoso á hora de fachendear de ter vivido en tal ou cal ano: non é mérito de cada un.
Notas mentais:
1.-A rajar a casa de Dios. Bueno, mellor cada un á súa, que Deus disto coido que non ten culpa.
2.-Conducir de noite é con chuvia, proba superada.

Soño interrupto, noite lene

2006-01-12T22:51:00.000Z

Fin de festa en branco-azulexo
Estrés de ar espulsado [violentamente]
[Medo-egoísmo]
Viaxes mentais por fochancas eternas
[Medio-sorriso]
Mañá docemente apertada
Soño interrupto de noites lenes
[Anceios-dúbida]
Noitea de non-xolda deprimida
[Desexos]

O'Xirarei

A máquina, avante coa lingua

2006-01-12T22:36:00.000Z

Casos e cousas que non veñen ao caso impediron que esta postaxe fose un anuncio, así que será, ou pretenderá ser, unha crónica de acontecementos. Xuntámonos na factoría en iniciativa compañeiril para, en ilustre compaña de perso eiras e per soe iros, reflexionarmos contra a noite sobre o uso das verbas nos xornais. Falouse e falouse ben, regular e ata mal. Intervencións gloriosas e outras que pasarán con máis gloria que pena, ou viceversa, vaia vostede a saber. O tema é que a máquina segue en funcionamento e, mentres se lle vaña gañando o partido á ferruxe, a ferruxe non poderá dicir que parou a máquina. Dioloqueira!

Aborrezo

2006-01-07T23:12:00.000Z

Aborrezo os hospitais coma centros produtores de tristura, inquedanza e relativismo. Xenérica e concretamente. E aínda aborrezo máis comprobalo.

Folga das máquinas, acostumémonos prao futuro

2006-01-07T03:49:00.000Z

Onte o meu ordenador decidiu rebelarse contra o poder estabelecido e negarse a traballar, púxose en folga coma o mellor reivindicador, no momento e lugar no que máis necesario é o seu traballo. Entrou nun camiño de non retorno cara ao reinicio eterno que provocou o seu formateo parcial, coa conseguinte perda dalgunhas fotos, bastantes frikeiradas, certos programas e bastante tempo... Hoxe, despois de pegarme con Windows, ipés, exes, draivers, installers e demais familia e cando tiña todo máis ou menos posto a andar, un becho repunante decidiu pasar facer unha visita, e volta a empezar. Rematei agora mesmo de darlle os toques básicos para recomezar a marcha. Quedan coma danos colaterais o traballo sen facer, a retina invertida na pantalla e a mala hostia conseguinte. Mentres e non, mañá... a miña primeira aventura motorizada interurbana. Contareilles, señores, contareilles como foi.

Co bonito que é agasallar a típica gravata...

2006-01-05T00:27:00.000Z

Teño un amigo que di que cando volves á casa, hai un momento no que sentes no teu interior que xa pasaches o límite de días de permanencia no fogar materno. Pois ben, supoño que estou nesa fase e, levado pola mesma, volvín a caer na ansia de explorar nos misterios, usos e costumes "desta, nosa cidade". Enfronteime hoxe á portada de El Progreso (diario de Lugo y su provincia, todos los días el primero) e alí atopei a estes pobres funcionarios, vestidos tal e como vostede pode observar. E é que a estes señores, que deberon ser moi malos, os Reis trouxéronlles -e aínda por riba por adiantado- senllos kits antidisturbios, con su casco, su escudito y su chaleco y todo. E é que non hai nada coma o tempo de Nadal para facer regalos útiles, agora ben, que facer un detalle non quere dicir dilapidar cartos e así, os prohomes/mulleres, munícipes lugueses, conscientes de tal cuestión, apenas invertiron oito mil euros en tan pintoresco agasallo. A miña mente perversa non pode evitar imaxinar, dentro de vinte anos, a un señor con barba xa branca e andares dubitativos que, en pleno salón de idem do Concello lugués, parafrasee a outro procer da patria berrando aquilo de "que pasen los antidisturbios".
Pero os agasallos non rematan aquí. Tamén se mercaron cousas útiles -sen ironía-, coma accesorios quitaneves. Pero o destino, sempre chisposo, fixo que os vehículos destinatarios de tales trebellos portasen nas súas placas de matrícula siglas de infausto recordo para aquel que agora rexe os destinos da antiga Lucus Augusti, tal e como vostede pode observar no anexo documental destas liñas, vehículos, por certo, mercados no tempo no que tales siglas facían que tal Concello fisexe ou, mellor dito, non fixese cousiñas como o dos detallitos de oito mil euros antes mencionados. Vivir para ver, señora, vivir para ver.
(Agora ben, de aquí en diante sempre poderemos dicirlle ao típico neno que non quere comer a merenda: "como no comas, te viene ese señor y te trae el escudo y el caso, como si fueras de manifestación"). Éche o que hai -ata que o cambiemos-.

Nota mental: Debería chantarlles a típica banda negra nos ollos a estes sufridos servidores municipais?

A liberdade agarda nos nosos dedos, mira ti

2006-01-04T00:19:00.000Z

Hoxe voume ir de culturetas, pero empezando polo máis básico, que é ratificar a idea de que ler -libros- si serve para algo, mesmo os que son máis ou menos obrigatorios. Atopábame eu lendo unha escolma de artigos coordenada por Ignacio Ramonet, titulada Internet, el mundo que llega cando obtiven noticia da existenza da Electronic Frontier Foundation (EFF) ou, o que vén sendo o mesmo, Fundación Fronteira Electrónica. Esta Fundación, que comezou a andar por iniciativa de dous homes -non lembro os nomes, se vos interesan moito, mírovolos-, un deles foi jipi nos seus anos, leva mirando polos intereses da liberdade, no seu máis amplo senso, en Internet dende que esta estaba pouco menos que en cueiros.
Levado polo meu brote culturetas, parei de ler -tampouco é boa a sobredose- e fun mirar a web da citada EFF, e alí atopei noticia dunha campaña que me fixo autodicirme "o que perdes por non te ir de culturetas máis veces, hai que ler, meu, hai que ler". Disque a EFF está a desenvolver esta campaña coa fin de que os blogueiros, seica pola parte dos EUA lles chaman bloggers, coñezan(-mos) os seus (nosos) dereitos. Se cadra a nós, ou a algúns de nós, aínda nos caen un pouco noutra galaxia cousas como que os blogueiros poden ser xornalistas e viceversa, que poden manter o anonimato ou mesmo -oh, cielos- falar de política, pero, polo visto, por ianquilandia non o teñen de todo claro. E xa sabemos... se en ianquilandia se fai algo, podémonos botar a tremer, que llo digan a moitos.
A EFF sintetizou gran parte dos problemas que a un blogueiro se lle poden plantexar naquelas terras na Guía Legal pala Blogueiros, que aínda non lin pero, visto os meus arrebatos, calquera día. Ala, aí queda isto, kipón bloguin, como di a señorita do cartaz, que a liberdade agarda nos dedos!

Máis ca nunca, caderno de bitácora

2006-01-03T00:58:00.000Z

Érgome ao son do teléfono, leo apenas dúas páxinas, vou xantar. Vou onde o proveedor das catro rodas para lle comentar o problema do déficit orquestral do meu novo -e agardo que útil e duradoiro- chintófano, vou á casa redonda dos libros e leo sobre setenta páxinas. Breve incursión en espazo alleo substentador de pseudoalimentos. Un chisco do que seica é vida social. Susto absurdo produto da miña condición novel. Chamada telefónica interiormente urxente e agradecida.

Aninovo!

2005-12-31T20:01:00.000Z

A verdade é que tiña pensado chantarvos unha postaxe en plan "mellenadeorgulloysatisfación" e recordatorio do moito que avanzou o país no 2005 que agora remata pero, vendo a hora que é... só dicirvos que pasedes moi boa noite e mañá un día non demasiado malo. O de feliz ano diríavolo, pero é un erro, "que pases feliz ano!" seica non te vou ver até o ano que vén? BO 2006!

Cantos goles metemos onte, cantos

2005-12-30T23:24:00.000Z

Poucas veces sentira cóxegas (fame aparte) no bandullo horas antes de ir ao fútbol. Nunca antes probara a camisola do meu equipo antes de me dirixir ao campo. Na miña vida elucubrara como sería tal partido. Non puidera sentir que eu tamén, dalgún xeito, xogaba alí abaixo. E é que hai noites que saben a sorriso, a "cantigas e aturuxos nosos", a bo humor, a fachenda sá...
Baixaba por unha escaleira ateigada de xente, entre dúas bancadas, e despois de lle chantar nunha viraxe o meu paraugas-bandeira nas costas a un seareiro, este non só non me berrou, senón que me deu unha palmadiña na espalda. As nosas camisolas eran iguais. En seis cadeiras á redonda da miña, había galeg@s dende os 6 0u 7 ata os sesentaelargos anos. Sentinme feliz e con gañas de dar bicos despois do segundo ou o terceiro gol, non o lembro, estaba demasiado ocupado quitando fotos, dándolle aos palitroques, abaneando a bandeira e deixando a gorxa, procurando que o ZA se escoitase máis ca o CIA, aínda que tampouco importaba demasiado.
Da noite de onte quedoume unha bandeiriña de plástico, dous palitroques aínda por inchar -para o próximo-, un libriño, un Vieiros histórico, a letra do himno e a bandeira vacuna compartindo panfleto... e unha sensación, como diría certo ghaiteiro, tan bonita... que mete medo. Fiquei ademais cun sentimento que me di que onte metemos algún gol maís ca os de Nano e Deus, ou iso agardo!

Selección Nacional da Galiza, oé

2005-12-29T00:24:00.000Z

E ao correr son coma o vento,
coa forza da liberdade.
E ao gañar, gaña o seu pobo,
que é o que manda máis.

Xenreira

Participe sen vergoña!

2005-12-26T23:29:00.000Z

Nestes intres estase a desenvolver un proceso plebiscitario (pódese dicir así?) na miña moralidade que quixera compartir convosco. Tendo en conta o "abstencionismo tradicional gallego" (La Voz "de Galicia" dixit) e o delicado da situación, coido que o proceso de votación dos meus miolos morais estará claramente viciado e o mellormiroparaoutrolado gañará. Así e todo, señora, isto é digno de mención:
Tod@s os fans de El Correo Gallego temos coma unha das nosas paixóns diarias esa columniña da dereita (de onde senón) da contra do citado xornal, na que un señor agachado baixo o chisposo e cascabeleiro pseudónimo de Margarito Flowers (cabezadescansada, oiga) rajadediosysumadre e, xusto embaixo, atopamos un chiste lamardegracioso. Pois ben, resulta que El Correo convoca nada máis e nada menos que un concurso para encher ese espazo, e aínda por riba ofrecen premios. Dado o nivel dos participantes (van 192 perpetracións humorísticas a tal hora), coido que me podo despedir da pleisteixon pórtabol. En fin, para mostra, isto (sic)
CUESTION DE PESO.-
Por qué los casados están más gordos que los solteros?
- los solteros llegan a la cocina, abren la nevera y exclaman "joer lo de siempre" y se van a la cama
- los casados llegan a la cama, ven a su señora y exclaman "joer lo de siempre" y e van a la nevera.-
Nestes momentos cuestionarei durante un anaco o que quero facer da miña vida. Ou debera. Miña nai querida!

Desexos confeitados

2005-12-25T23:05:00.000Z

Sobredose [non] fraterna
nas cadeiras familiares
dunha noite [seica] boa.
Pulo ao vento xiado
[pausa publicitaria]
nos ollos pechos [no entanto, canta].
Xantares abondosos
en lembranzas non-vividas.
Copos rebordantes
do licor da esperanza.
[Desexos confeitados
en caixas individuais,
sen caducidade]

O'Xirarei
no Nadal do 2005

Parabén para min!

2005-12-25T18:24:00.000Z

Aínda que o almanaque do Blogger afirme que foi o día 26 e se a miña disfunción neuronal non se agravou, coido que estou en condicións de afirmar que a tal hora, este espazo que agora percorre a súa navideña retina está a cumprir un aniño de vida.
Coa primeira postaxe, xa mítica, de nome "Son moderno e teño blog" iniciábase entón un camiño que nos dotou aos aquí presentes dunhas normas de xogo democráticas e pacíficas, onde todos e todas somos quen de nos expresar libre e tolerantemente. Aínda que algúns rompepatrias critiquen este marco que agasallou ao país blogueiro co período de paz máis lon go de toda a súa historia, seguiremos loitando coa forza do estado de dereito para que así perviva ata que Internet sexa unha antigualla equiparábel ao gramófono ou ao pizarrín.
Logo deste arrebato estatutario e constitucional, direi que os fastos do primeiro aniversario non terán ciberfoguetes de sete estalos -aínda que quixera-, aínda que si terán ciberapertas a tod@s os que pasades por aquí a facer terapia de grupo, a aquel@s que pasastes por aquí nos primeiros meses de vida desta casa e tamén, e moi especialmente, a quen descubríu este espazo cando xa tiña unha idade, previa reflexión de quen lles fala. De momento, isto valeu para desbarrar, coñecer, publicar, criticar, parabenizar e darlle unha pinga de gas ao país, e se queres seguir pasando por aquí, tentarase seguir facendo algo mellor, ou cando menos, non moito peor.

Boas Festas

2005-12-24T17:55:00.000Z

O'Xirarei deséxalles Bo Nadal, sempre e cando vostedes o merezan (en caso contrario, consideraremos con detemento cada caso concreto e, aplicando rigorosos criterios de amor e fraternidade, tentaremos atopar unha solución de consenso). Boas festiñas.

A comezos de datas entrañábeis, eu digo...

2005-12-24T00:14:00.000Z

Corre o tempo, e como corre. Semella onte cando, aínda con bafo de setembro na caluga, quen lles fala collía folgos para adentrarse nun proceso de autodeterminación que agora se desenvolve e agardemos que así o faga durante o maior tempo posíbel. Sexa como for, o certo é que nos últimos tempos, a presión da factoría e de todo o que a rodea (criaturas mariñas e activismo -non sempre- compañeiril incluídos) comen tempo que dan gusto, e un apenas ten tempo de sentar diante do piano das tropecentas teclas para tocarlles algo con senso. Así as cousas, chega agora o tempo dos feriados obrigados, aqueles que, de punto de partida -nunca se sabe como evoluirá a cousa- teñen de bo o feito de poderlle adicar máis horas a Morfeo e mais a Baco que ao resto do Olimpo, e iso agradécese amplamente. Saiban, ademais, que un láiase de non ter compartido nesta casiña virtual acontecementos varios mais, cando o tempo apremia, o tempo libre, ou ceibe, manda sobre un mesmo e tira para onde máis caloriño vai, que é onde mellor se está.
Dun xeito ou doutro, serán estes días nos que a actividade bloqueira dun servidor irá en aumento. Avecíñanse xornadas patrioticamente futboleiras, furibundamente entrañábeis e amplamente rexoubábeis. Que se alce o pano!

Mil rachís máis!

2005-12-23T23:45:00.000Z

Tal e como reclamaba parte da insistente audiencia, aquí ten, señora, unha recolleita das instantáneas perpetradas hai agora case que unha semana no magno evento que arriba se anuncia. Xuntáronse alí cinéfilos e xor n alist iñas (non sabía eu que cundira tanto o alcume), críticas do metablogueo, representantes agropecuarios e mesmo dirixentes dos altos cumios comunicativos do país -mesturadas anonimamente entre a plebe blogueira-. Sexa como for, o certo é que os arrecendos de churrasquiño e xamón asado, bo barrantes e licores deron lugar a unha mestura das que piden repetición.
Así, quen subscribe pode afirmar que viviu unha Xantanza e posterior sobremesa altamente proveitosas, gastronomica, fraternal e frikimente falando, xerándose así un conglomerado de sensacións que repita insistentemente: outra, outra, outra. Saiban vostedes, para rematar, que se atopa en proceso de elaboración un souvenir da ocasión un tanto audiovisual. Non prometo data.

Papa Grinch

2005-12-21T18:10:00.000Z

Vaia por diante que non entrarei a tal hora en ningún tipo de consideracións morais sobre o individuo, pero polo menos dende o ponto de vista estético, poderiamos dicir (expresión empresatada) que as comparacións sempre son odiosas e neste caso, teñen un triple senso que ten moito chiste. En fin, que o Bieito este ten un chiste... (que o Papa se chame Bieito tamén ten a súa coña...). Será realmente o Grinch este que quere rebentar o Nadal? O mesmo me alío con el!

Hable gallego

2005-12-16T16:21:00.000Z

Leo en La Voz -dóndesinó- a nova da presentación da campaña da Dirección Xeral de Xuventude e Solidariedade en materia de normalización lingüística. Segundo esta nova, certo director general de Juventud y Solidaridad presentou xunto co presidente da Mesa por la Normalización Lingüística, que comeza chamándose Carlos Callón e que, co paso das liñas de tal enxendro xornalístico, muta nun tal Carlos Tallón, a primeira campaña que esta organización promove xunto co Goberno, porque seica antes a Xunta non tevo interese en tal asunto. Bueno, pois iso, que Tallón quere fomentar el uso del gallego en este nuevo tiempo.

Señora, habemus Xantanza!

2005-12-15T18:23:00.000Z

Informo á concurrencia da forma e contido da Xantanza que, con gran ledicia, nos xuntará a tod@s ao abeiro do churrasco, o xamón asado, o viño e demais licores o vindeiro sábado. A cousa será na Parrillada San Clodio de Santiago, e o prezo 16€, un valor ínfimo comparado co das xentes que alí se darán cita. Dito queda. Pásao.

Inscrición!!

2005-12-13T16:24:00.000Z

Hai moito que non me daba por aí... aquí temos outra mostra de que hai unha xeración de comunicadores do país que non pasou polas mans de quen debía ao seu tempo... se chega a facer isto quen lles fala, colgábano!

Me mola tu chapa, tío

2005-12-09T01:06:00.000Z

Leo, vía TodoNada, un relato antropoloxicamente perfecto que me fai lembrar unha experiencia que un servidor viviu hai apenas vintecatro horas. Retomarei o uso do estilo dialogal, para maior deleite do prezado lectou ou lectora. Se ven a reprodución non é literal ao cento por cento, é abondo ilustrativa.

-Buah, tienes la camiseta esa ques como la chapa?
-Cal, a da vaca? Non, non a teño, a ver se a merco.
-Es que me mola, dónde la venden?
-É de Nicetrip, da Coruña.
-Es que la lleva uno de Gran Hermano

Feliz VIAducto

2005-12-07T00:25:00.000Z

Comprendo que a de hoxe fose unha data sinalada, e é lóxico que sexa festivo. Neste LXXIV aniversario da Constitución do Partido Galeguista, o único que non entendo é que haxa quen se estea preocupando doutro tipo de Constitucións. En fin, alá cada quen. O certo é que a ponte en cuestión suscita en min varias inquedanzas:

1.- Unha ponte moi grande NON é un acueducto, senón que é un VIADUCTO. Non sei se mandar unha nota de prensa aos medios, porque a min, coma bo friki, ponme bastante nervioso a cuestión da confusión.
2.- Aínda NON é Nadal, a Deus grazas, por moito en que todo o mundo se empeñe.

Ben, despois destas cuestións de carácter máis ou menos técnico, direi que estas datas son as que sempre non aproveitei, dende os meus tempos colexiais, para non facer todo o que teño atrasado e o único que aproveitei foi un martes coma se fose domingo, pero estando nesta, nosa cidade, dun xeito máis ou menos obrigatorio-estratéxico. Non foron todo penurias, non penses, houbo tempo para unha conversa tan agradecida coma novidosa, pola súa natureza, unha breve saída vespertina e unha sesión de TV, cousa rara na vida de quen lles fala. Aí andamos, aí aí.

Días de corenta horas

2005-12-03T15:17:00.000Z

É ben sabido por todos que a duración dos días é unha circunstancia basicamente mental, isto é, o das vintecatro horas é unha convención que ninguén cre sen cuestionala. Hai días de doce horas e días de corenta. O día que se estendeu dende a noite do pasado xoves ata a madrugada de hoxe mesmo foi un dos de corenta. O día empezou entre efluvios de rotuladores que tentaban transmitir proclamas (ejem) sobre un plástico branco. Visitas acadé micas e demais familia foron levando a cousa ata chegar ao encontro compañeiril ao abeiro do polbo, o xamón asado, o barrantes e o cafécongotas (alguén terá que sistematizar o indiscutíbel fenómeno da redución do volume de café na cunca dun xeito inversamente proporcional ao paso do tempo nunha cea-típica-galega).

Diversas circunstancias fixeron que lamentase a escaseza de horas, porque se ben as actividades antes descritas provocan, en xeral, bastante chiste nun servidor, as horas precisan acougo e botan en falta certas compañas -propósisto de enmenda-.
Disgresións á parte, unha das circunstancias que máis me turbou e á ver provocou nun servidor maior atracción foi o encontro multidisciplinar, multipersoeiroal etecé etecé que tivo lugar onte no chigre máis selecto da pedra. Alí, un ser bicé falo de amábel conversa disertaba sobre as artes de contar nas súas diversas vertentes. Por se a conversa do ser citado non fose suficiente, un Persoeiro con todas as letras interpelábanos -a min e aos/ás meus semellantes- cunha autoridade moral á que só podes respostar cun sorriso histórico.
Despois: codeo, señora, codeo e postureo. Para min "cóctel" sempre foi unha mestura de bebidas cunha cor fosforita. Pois non, un cóctel é un sitio onde te mesturas cos instructores da factoría, pais ilustres de fillos musicais, intelectuais de pro, Persoeiros de autoridade moral e patriótico-ética infinda e certos seguidores da teoría de chuchar do teto institucional. Todo isto, ao abeiro de "canapés" imposíbeis, viño do país e caldo galego en pocillo. Viva!.

Escoitei Xantanza?

2005-11-29T13:43:00.000Z

Fedellando no Blogaliza atopei que os rumorosos cibernéticos patrios falan dunha III Xantanza do Blogomillo. Tendo en conta que, dado que este decembro se cumple un ano da miña incorporación ao olimpo do ciberfrikismo natural e do país, gostaría sobremaneira de participar de tan magno evento. Dende aquí postúlome coma partipante activo en todo canto teña que ver con churrasco, criollo, licor café e semellantes, ademais de propoñer, de xeito implícito, liña gráfica para a ocasión. Informen, informen!!

Non me puiden resistir

2005-11-26T18:14:00.000Z

Non entraba nesa tenda dende os meus anos máis púberes... de feito, contrarioume bastante o feito de que fose a única que nesta, nosa cidade, aparecía na listaxe da Dirección Xeral para o Deporte. Non estaba no escaparate e tíven que buscala, só había unha e no prezo poñía "Cam. Fut. Selec. Gallega". Ejem. Será cousa fea (conste que xa non me parece tan chunga, así vista) e aínda por riba pon "Caixanova" nas mangas... pero que carallo, se non temos en conta a dor de carteira por causa da cuantía da inversión, sinto como unha satisfaccion interior... agora queda lucila. Non me puiden resistir, e ben que o sinten os meus Orzamentos Xerais, pero en fin, cando leve aos meus netos a ver o Galiza-España clasificatorio para o Mundial, que menos que contarlles que tiven a primeira camisola da Selección Nacional. Pois iso.

Non pode ser e Non puido ser

2005-11-26T00:24:00.000Z

Unha vez feita a pertinente pseudoactualización, nestas liñas xa nos podemos ocupar do día de hoxe. E é que hoxe foi 25 de novembro e había, polo menos, dúas citas destacadas. Unha era en París, a outra en todas partes. Unha non puido ser e a outra ten que servir para nos lembrar que non pode ser.
Estaba eu dormitando unha clase cando me enterei de que quedabamos sen declaración de Obra Mestra do Patrimonio Inmaterial da Humanidade, exemplo de posta en valor do propio e de autoorganización e boa exemplificación de compromiso e non compromiso, de quen fai o que fai porque toca e é bonito, de quen o fai porque cre no que fai e de quen directamente non fai nada. Alá cada un.
Hoxe foi tamén o día pola Non Violencia Contra as Mulleres. Non vou dar un mitin... simplemennte, isto é cousa de tod@s e nas nosas mans está, en gran medida, que os nosos netos non teñan que ir a ningún acto polo 25-N porque xa non haxa motivo polo que protestar.

Arquivo de ideas, lugares e sucesos

2005-11-26T00:05:00.000Z

A verdade é que me molesta sobremaneira ter que convertir, outravolta, esta casiña virtual nunha sorte de resumo semanal de acontecementos mais, se non é por A é por Z (non direi por H ou por B, que o ambiente está sensíbel, seica) apenas tiven un segundo para me sentar e darche un pouco a lata, a ti que segues lendo estas liñas. Tentarei, de calquera xeito, comprimir o que aínda me queda no miolo do que foron os últimos sete días en plan puntiños, para maior operatividade e divertimento:

(Non) fun demasiado pola clase
Andei enleado en mes te res diversos que para o groso da poboación supoñen ou perda de tempo ou perigo social, ou ambas cousas.
Colaborei no parto dun novo peixe laranxa (destavolta veu caseque con fórceps, a criatura)
Discutín algunha vez
Comecei a crear un negocio faraónico que nunca existirá por obra e gracia de instancias da factoría que servidor non controla
Frustreime un par de veces ao diante de certas materias, colectivos, persoas ou entes.
Vendín lotaría de Nadal.
Fixen un corte nu pé contra o zócalo -chámase así?- da parede.
Escandaliceime un anaco polo prezo da camisola da Selección (Corazón e Patria Vs Euros)
Creei unha casa virtual de vida breve e utilidade -agardemos- prolongada.
Almorcei demasiado tarde todos os días.
Cabreeime porque Touriño non foi a París para ver como (non) nos concedían o Patrimonio Inmaterial.
Sorrín parvamente de ledicia ao comprobar a relatividade do tempo en boa compaña. Desexei que esta relatividade se manteña.

Vaia por diante que esta listaxe se algo non é, é xerárquica, senón que é produto dos devaneos dunha noite de venres ao pé dunha estufiña. Cousas que ten un.

Semaniña... buf

2005-11-19T01:01:00.000Z

O Óscar Terol, antes de pasarse á TVE tiña un programa na ETB que levaba por título Vaya Semanita! e que a quen subscribe se lle antolla perfecto para describir a súa sensación logo dos últimos sete días. Un non está para estes trotes, sempre se di, pero ata nos trotes hai clases... Comezaba a semana a golpe de pedra de rúa, choiva fina e manifestos reivindicativos cun punto de melancolía, no que todos e todas as que sacamos, outravolta, a pasear a bandeira azul e negra polas rúas compostelás ollamos cara hai tres anos, cara a todo o que aconteceu naqueles días horriblemente máxicos.
Comezando así, o biorritmo só podía ir in crescendo... e así, atopeime entrevistando -nun cubículo de reducidas dimensións destinado a outros mesteres- a todo un gaiteiro (!) co que ata hai pouco o único xeito que un servidor tiña de falar era através dos cedés ou dos emepetreses diplomáticos, no seu defecto. Pero a intercesión das boas xentes, que as hai, e a excusa dun peixe laranxa rebuldeiro, latoso e ás veces agarimoso combínanse e agasallan a un con oportunidades deliciosamente cociñadas coma esta que che conto.

E así, entre sesións e non-sesións da factoría avanzaban as horas presionando puntualmente o miolo e achegando a quen asina á súa particular cita coa historia. Desta foi, si que foi, e chantáronlle ao protagonista deste pequeno entremés un ele virtual [L] de cor verde que lle soubo a gloria (mágoa de euros), gloria que no sería nin a metade de saborosa sen os comentarios daqueles que se alegraron con el.
E como non hai festa popular sen chuvia nin verán sen treboada, o conglomerado de minutos, días e horas tivo tamén a súa propia. A franxa azul e a estrela coa que algúns a acompañamos sofre decote axitacións máis ou menos graves... unha de cal, sete de area e ao revés, segundo os casos. Ben está o que por ben se fai, no que lle atinxe a quen teclea, a cousa vai por aí, por facelo por ben.
E por se fora pouco... apoteose castañeira (de magosto, non da outra que foi famosa nestes días) ao son do módulo estraño no día en que Raposo e Profesor tomaron na man a cousa fea para facela máis bonita e darlle un pouco máis de gas á primeira selección na que si, para min "xogamos todos".

[Nota mental: un nunca sabe cando é o momento en que máis se agradece refuxiarse nas sabas de cando o instituto, pechar os ollos e durmir, e aí se maten...]

O que teña ouvidos, que escoite

2005-11-17T12:11:00.000Z

Primeiro colleron aos comunistas,
pero non dixen nada porque eu non eran comunista.
Logo levaron aos xudeus,
pero non dixen nada, porque eu non era xudeu.
Logo levaron aos obreiros, pero non dixen nada porque eu non era obreiro
Despois metéronse cos católicos,
pero eu non dixen nada porque eu era protestante
Cando viñeron por min,
non quedaban ninguén para protestar

Bertold Brecht

Victoria, compañeir@s

2005-11-15T19:48:00.000Z

No día de hoxe, e despois de meses de intensa loita, as forzas intergalaicas derrotaron ao perigoso examinador vulgaris. Se ben a guerra non está gañada -aínda quedan moitos compatriotas na mesma loita- esta foi, polo traballoso, unha victoria fundamental. Adiante coa loita viaria!

[Nota mental: agradecementos diveros ás primeiras ciberfelicitacións, moi mono o cochiño:P)

Verbo espirituoso

2005-11-06T04:38:00.000Z

Do verbo espirituoso
[Pucho Boedo, patriota]
Do mar de verbas de viño
[Fuxan os ventos, gaiteiros]
Dos alcumes das noites pechas
[Licor do negro café]
Que me tumbas, que me matas
[Conspiracións riseiras]
Das madrugadas meigas
[Maos collidas, peito ergueito]
Do país dos nosos fillos
[Na Galiza, en galego]

Magostos!

2005-11-05T18:19:00.000Z

Gústanme os magostos. Non é estraño que a quen subscribe estas liñas lle apaixone unha festa que basicamente consiste en comer castañas e beber viño, todo isto ao son da gaita e, se se dá o caso, das bombas de palenque. Co frío que vai a tal hora e cun magosto a cincuenta metros da casa, coido que as treboadas familiares e redaccionais deberan ser deixadas nun segundo plano para, co primeiro incauto máis ou menos achegado, coller e ir catar o froito do ourizo. Agardo que este non sexa o único nin o mellor dos magostos deste outono... teño posta a esperanza noutros cun potencial moito maior, xa sexa polo que son, polo que lembran ou polos efectos que provocan.
[Nota mental: os de Galiza en Goles SI len os correos-e que se lles manda]

En construción

2005-11-05T16:36:00.000Z

Ollar estes días cara á TVG vén sendo coma un exercicio audiovisual de país-ficción. Despois da impresión inicial de non ver ao presidente non-eterno no comezo, medio e final dos Telexornais (fenómeno excepcionalmente narrado por Rosa Aneiros nesa obra que algún día valoraremos coma histórica que foi e é HQB) están a vir outros fenómenos que me cautivan. Chegou Manuel Pampín aos TX das fins de semana, renóvanse as facianas dos informativos en xeral, mesmo algún xornalista se permite dicir "Galiza"... algo está a cambiar, mais aínda queda moito por facer.

A que vén isto? Pois isto vén vindo á miña sonrisa friki-patriótica, no mellor dos sentidos, despois do visionado do documental do gaiteiro (!) Xurxo Souto verbo doutro gaiteiro (!), que non é outro que o noso Pucho Boedo. En Pucho Boedo, un crooner na fin do mundo, hai posta en valor do propio, recoñecemento das luces e sombras dun mito e, non nos enganemos, toda unha serie de factores que moitas veces fan máis país, péselle a quen lle pese, que cincuenta mitins -sen desprezar aos segundos, obviamente-. Mentres vía o documental, por un momento imaxinei a calquera paisano que, xa cumpridos os sesentaetantos, prendería hoxe, xunto coa súa dona e netos, a TVG para lle dar gas ao Encontros e, de súpeto, atopou ao Pucho Boedo, ese que lle fixo gozar de tantas verbenas e que acabou moi mal, o pobre, como todos os artistas. Probabelmente o paisano non teña moi claro que é iso que lle fai lembrar con especial agarimo ao Pucho... se cadra é que lle cantaba á Terra e o facía en galego, ou se cadra non, vai ti saber. Sexa como for, coido que nos debemos parabenizar, para coidar disto e seguir o exemplo. Se cadra, é que está en construción algo máis cá páxina da TVG.

Como vamos? Vamos innndo

2005-11-04T15:11:00.000Z

Rematou, ou vai rematando, a semana dos Santos. Cun festivo que foron dous no almanaque, un par de saidiñas nocturnas, mesuradas mais agradecidas polo corpo e a alma, unha crónica radiofónica-ficción por causa dos mesteres da factoría e todas esas cousas. Mentres se debatía a apocalipse pseudonacional española, os mares dos peixes laranxas andaron revoltos -yloqueterondarémorena-, estreseime -un pouco-, durmín -menos do que debera- e seguín vivindo... E iniciei o contacto xornalisticamente cun dos pais da nosa criatura patriótico-futbolística... e tiven moi desatendida a casa virtual. Así andamos.

Apoiamos a candidatura!

2005-10-30T19:38:00.000Z

Outravolta quen lles fala cede este espazo, dun xeito vocacional e bómbico (de bombo, copyceibando e asimilando a terminoloxía de certa persoeira) para unha causa que coido que debemos espallar canto máis, mellor. Esta non é outra que a Candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués sobre a que, en breve, decidirá a Unesco. Que podemos facer nós? Pois dende asinar, ata pendurar dos nosos weblós uns banners cos que xentilmente nos agasalla Vieiros no seu especial, asistir aos actos que se veñen convocando polo país (por este país e o dos veciños), etecé, etecé. En fin, copien e difundan!

Guindar a consciencia

2005-10-29T22:42:00.000+01:00

De novo acordes catódicos,
outravolta é noite pecha
Cambio de hora na dor dos ollos
[Pensamento]
Chuvia que renxe no cristal da fiestra [da ialma]
Pesar, sentimento
Auto-reprimenda, auto-exame
[Bip-Bip (dúas veces)]
Guindar a consciencia pola fiestra
mentres o mundo xira

E van dúas

2005-10-29T01:15:00.000+01:00

Nova ración sumosacerdotal, neste caso, se cadra, cunha cariña máis desmellorada, pero cun talante semellante, cuarta arriba ou abaixo, ao de outras ocasións. Se antes foi en El Progreso -diario de Lugo y su Provincia, todos los días el primero-, agora é nun medio igualmente pintoresco: El Correo Gallego, ese xornal. En perfecto castellano, como non podía ser doutro xeito para un socialista e demócrata –que non asamblear, eso vamos a dejarlo para otros, más radicales- que ademais vive en democracia cooficial, atopámonos unha entrevista da que me permitirei tirar algunhas perlas floridas:

-Plan Estratégico ¿es pura teoría o va a tener resultados prácticos para la ciudad?
-Está teniendo resultados prácticos ya. Nada se hace en la ciudad, nada, por parte del Ayuntamiento y de otras instituciones que no esté recogido en la estrategia del Plan. Es el motor y objetivo a cumplir.

-¿Hay tensión municipal con el ex socio del gobierno local, el BNG?
Por mi parte ninguna. Ellos están a la gresca diaria. Hacen bien, están en la oposición y que sigan así durante mucho tiempo. Son una maravilla. Están en el gobierno y en la oposición. Hacen preguntas al presidente del Gobierno en el Parlamento. Galicia debe ser el único país del mundo donde un socio de Gobierno interpela al presidente.
Están en el gobierno en los ayuntamientos, en la oposición en los ayuntamientos, en la oposición al Gobierno central. Es una maravilla, han cuadrado el círculo. Van en la procesión y repicando. Han perdido las elecciones y se creen los reyes del mambo. Son nuestros socios en la Xunta y los respeté siempre, como los respeto ahora, pero no son mi preocupación.

-¿Desearía para Galicia un Estatuto como el catalán?
No es mi problema el Estatuto, mi problema son los jóvenes, formados, que se van de Lugo, por falta de trabajo o empleos precarios. No he encontrado un solo vecino, y piense que mi despacho está en la calle, que me dijese que no vivía por necesitar más autonomía.
(...)Aquí tenemos autonomía para lo que nos conviene. Le aseguro que el Estatuto no es mi problema, ni el de los ciudadanos lucenses.

Resulta curioso –ou non- que certos medios, nada sospeitosos de comulgar co goberno amigo de Madrid e o partido que o substenta lle dean cancha a este señor, cada vez máis equiparábel a outro de un pouco máis ao norte... serán estas “las cosas de José Clemente”?

Sinais chungos

2005-10-29T00:56:00.000+01:00

Nunha tarde morriñenta, ameazando chuvia, un servidor viuse, se cadra obrigado polas circunstancias e a conciencia, a facer acto de presenza por estes santos lugares. Non é que morrese coas gañas, non nos imos enganar, nin tampouco que teña pensado pasar por estes lares o primeiro viaducto do curso... e non será porque non precise desconexión ou, se cadra, repouso psico-fisiolóxico, tanta vida activista e compañeiril, cabreos, desvelos e horas invertidas en asuntos peixeiros e demais construcións de futuro apenas lle deixan a un tempo para respirar e, como alguén teorizou moi acaidamente, fico durmido antes de que a cabeza toque a almofada. E que iso lle ocorra a un en xoves universitario, é, como mínimo, sinal de vellez ou de exceso de traballo. A saber se isto derivará en algo bo ou en claudicación, agardemos que o primeiro.
Mentres e non, coido que quen subscribe precisa dunha paréntese, non sei se de minutos, horas, ou días, para se relaxar, porque non está ben chegar á saturación a golpe de finais de outubro.

O máis normal

2005-10-26T09:07:00.000+01:00

Sentado diante dun café e dun xornal catalán escrito en español –agás moita da súa publicidade, caros espazos moitos deles en catan, tanto os de procedencia institucional coma privada- non podo evitar poñre en práctica ese deporte tan internacional que é o de “poñer a antena” ou, o que vén sendo o mesmo, facer, dun xeito máis ou menos casual, que as ondas sonoras procedents dunha agrupación humana allea ao ámbito de relación habitual penetren nas propias orellas, a xeito de indiscreto rádar.
Nestas me atopo cando escoito, ou oio, certas voces de corte teatral. Son cinco mozas e un mozo, e percibo algo tal que así:
-¿Qué quieres?
-Tengo que decirte algo
-Si te quieres divertir con la radio, quédate con nosotros
-Uxía, atiende, ¿qué te ha parecido?
-Eso es aún más carallada
Desconecto. Son, polo que escoito e deduzo, e dado o lugar en que nos atopamos, proxectos de xornalista, masa aínda non modelada que se atopa na súa primeira fase, aínda dúctil, do proceso que os levará –ou non- a facer da verba e/ou da imaxe, nas súas diversas vertentes, o seu xeito de vida, de substento e traballo. Danlle os últimos retoques a un traballo práctico de creación libre, encargado por un profesor monolingüe en galego. Terano que ler nun estudo radiofónico da facultade, cun rótulo na porta escrito en galego.
Seica o centro que modela aos que serán xornalistas ou, coma eu gosto de lles chamar, contadores da vida, é un lugar privilexiado para isto da lingua, o que presenta maior porcentaxe nisto das clases, as comunicacións escritas... Nun taboleiro, na parede, debaixo dun anuncio dunha “escola galega” de diferentes idiomas, escrito en español –agás o de “escola galega”- xace un cartaz debuxado a man sobre papel de estraza, cunhas coloridas letras que, formando unha franxa diagonal azul celeste, reza (ou implora): “As túas prácticas, tamén en galego. O máis normal”.

De fin de semana

2005-10-24T15:13:00.000+01:00

Estiven de fin de semana, e sen saír "da casa", stricto sensu. Saín o venres da factoría, despois dun anaco de présas ou presiñas e un encontro tan desexado coma inesperado, e logo tamén dun deses paseos automobilísticos obrigados pola presión social -a 15€ a sesión-) mergulleime na fin de semana. E case me mergullo literalmente, debaixo dunha treboada con lóstregos que facían do mar de pedra unha macrodiscoteque desas (a música era bastante máis agradábel, iso si). Despois... macro-encontro compañeiril compostelán ao abeiro do polbo, a zorza e o xamón asado, todo un luxazo, e, como non podía ser doutro xeito, noite licoreira, de apertas, sons e clubes de fans! (cunha presidencia e secretaría la leche de radical jajajaja). O sábado... ao despuntar o mediodía saquei o fuciño pola fiestra e fun un amo de casa vulgaris: sesión de lavadora e Gadis, todo moi propio, e unha longa noite sobre a pedra ao son do porrón. Só restaba un regreso agardado dende o sofá da casa. Un bico, unha aperta e adiante. Así dá gusto.

De-lin-cuen-te

2005-10-22T18:02:00.000+01:00

Comezarei a miña exposición apelando á semántica, coa fin de non distraer e confundir ao avezado lector ou lectora. Segundo o diccionario da RAG:

delincuentes. Persoa que comete un delicto. Os delincuentes foron detidos pola policía. SIN. facinoroso, malfeitor.CF. criminal
delictos.m. Quebrantamento da lei. Tamén se di delito. Condenárono polos seus delictos. SIN. malfeito.CF. crime.

Á luz do anterior, poderiamos deducir que o deputado do BNG Bieito Lobeira (leviatán, enviado del Lucifer galleguista en el parlamentiño regional, talibán de la lengua, etecé etecé) tiña, coma quen di, máis razón ca un santo ao se referir á egrexia figura de Francisco Vázquez Vázquez, máis coñecido coma El Paco, de LaCuruña ou Paco, tío guapo. E é que quen quebranta a lei é un delincuente, e a Lei de Normalización Lingüística, é unha desas leis cuxo quebrantamento conleva a condición de facinoroso ou malfeitor. Así as cousas, o enfrontamento dialéctico entre o representante do BNG coa responsábel da Política Lingüística da Xunta e demais pesoítos non foi senón un relato de obviedades ou unha constatación da realidade que moitos se resisten a recoñecer.
Señores, a cousa é simple, falar galego, español ou ruso na túa casa, no bar cos compañeiros ou ao ir mercar o xornal pode merecer diferentes consideracións morais, éticas ou identitarias. Non empregar o galego na toponimia das cidades, vilas e aldeas do país, así como desbotalo coma lingua normal dende as Administracións públicas é, clara e concisamente, un delicto, que debe ser castigado coma calquera outro. Non obstante, sempre haberá quen alce a voz escandalizado , á vez que racha as súas benpensantes vestiduras, guinde pólvoras correogalleguistas contra aqueles que, malia desexaren moito máis, só esixen o cumprimento da lei e chaman aos que as creban polo seu nome. Varas de medir, oitocentas no miolo de cadaquén, mais leis, boas ou malas, unha soa para cada cousa. Éche o que hai.

A este paso, a saúde resíntese

2005-10-20T21:32:00.000+01:00

Miña nai querida, ultimamente teño como que moi desatendida a casiña virtual dos meus desvelos. Pero é que levo unha semaniña que vaia pola Virxe... a típica que por tempo semella que tivo dúas horas pero por cansanzo poderían ser dous anos. Así e todo, dores musculares, poucas horas de sono e demais familia á parte, non foron estes días malos de todo, e este que lles fala...
-Colaborou, na medida do posíbel, en facer que bote, outravolta, a andar unha nave de futuro, moito máis viva que noutras épocas,
-Deulle algo de folgos a certo peixe para que nade por terceira vez el soíño.
-Gocei dunha cea pola que devecía hai tempo -compaña, lugar e contido- a escasos metros dun "gaiteiro!" xa histórico.
Tamén me cabreei, berrei un par de veces e rin cinco ou seis veces máis, durmin pouco mais ben e aínda non teño gañas de pechar o chiringo. Debe ser indicativo de que a cousa marcha. E mañá, paparota compañeiril... adiante, adiante!

Isto é cambio

2005-10-17T16:20:00.000+01:00

O cambio galego deberíase percibir nas cousas máis pequenas. A min pasoume. A miña avoa é unha señora dunha idade, de-Fraga-de-toda-la-vida e fervente ouvinte da Cadena de Ondas Populares Españolas. Para a xente que respoinde a este perfil sociolóxcio, os males do mundo, dun tempo a esta parte, eran todos cousa de Zapatero. Pois ben, cal non sería a miña sorpresa cando escoito á miña avoa, en pé de guerra polo desabastecemento do Día% do Camiño Real de Lugo porculpadelosvagosdeloscamioneriso, botarlle a culpa a quen? a ZP? non, señores, a Anxo Quintana!. Como debe de ser.

Tuning téxtil, señora!

2005-10-15T20:32:00.000+01:00

Proposta semi-perversa que se me veu ao miolo ollando durante uns minutos a creación de aí abaixo... se eles non lle puxeron o nome, poñámosllo nós! O día 1 de novembro seica se poñen á venda as cousas feas da Selección; pois ben, metámoslles unha posta a punto -gastando uns euriños de mais, iso sí- e estampémoslle o nome no peito para que luza como se/nos merece/mos [se o levamos masivamente, máis barato seguro]. O modelo viría sendo este mesmo (aínda non temos medidas, pero botádelle uns 25x10 centímetros, cuartarribacuartabaixo). Así de paso dámoslle temas á intelectualidade para que columneen con saña e gusto.