Pechado por traslado dende o 20-5-2006. Estou en http://malodeaturar.blogaliza.org

sexta-feira, junho 03, 2005

Días incertos por diante e por tras

Semella que o aspirante a contador da vida non terá que abandonar o refuxio ás bravas. Polo visto, unha pequena tregua de última hora, desas que fan que durmas unha boa tempada cun ollo aberto e o outro sen pechar, fai que as augas volvan ao rego. Despois dalgunha mala noite, de días tensos, de verbas cruzadas e momentos de sinceridades desexadas -ou non tanto- que non se esquecen, voltamos, maís ou menos, ao punto onde deixaramos todo. E aí estamos, nun estremo da liña vital do punto e aparte. E a seguir resistindo. Nunca foi doado saber o que che agarda, ter experiencia e á vez carecer dela. O ser humano é o único animal coa maior e a menor memoria do mundo. Nunca estás preparado de todo para o que sabes que vai vir, que tamén vai rematar, que vai volver comezar. Tamén nisto, alá imos, outra vez, agardemos que a fin da viaxe sexa, polo menos, unha arrivada como a anterior. Claro está, salvando as distancias, que non sempre son o esquecemento, grazas a Deus.