Pechado por traslado dende o 20-5-2006. Estou en http://malodeaturar.blogaliza.org

sábado, junho 11, 2005

A ausencia e as barcas de pedra

Ausencia. Ausencia ensaiada, practicada mais nunca asumida. Ausencia temporal mais eterna ata que non remata, ausencia que fica chantada no máis profundo, ás veces doe moito, ás veces doe menos. A ausencia non dá apertas nin bicos, non agarima nin escoita, só preme no máis profundo e fica aí ata que o tempo ou ela mesma, se for o caso, deciden que é hora de marchar. A ausencia é mala compañeira de viaxe, mala compañeira de lecer e tamén de traballo. Non é boa a ausencia, nin tan seguera nunha noite de néboa mesta na que as barcas de pedra xa albiscan o peirao, que está cada vez máis preto, inexorábelmente preto, cada vez máis. Mentres e non, o aspirante a contador da vida, con medio pé xa posto fóra da barca -non pola súa propia vontade-, conta os días que restan para iniciar outra singradura. O aspirante a contador da vida, malia ser de terra adentro, acostumouse e acomodouse á singradura na firme barca de pedra. Non quere deixala no peirao, non quere. A ausencia ensaiada chega e chanta a barca de pedra no pantalán; non hai excusa, aí ficará ata que a ausencia marche. O aspirante a contador de vida olla cara a atrás, e cunha pinga de tristura avanza cara ao secano da ausencia nunca asumida por completo.
Virán tempos mellores, virán. A ausencia ficará no peirao e o aspirante a contador da vida vogará ledo a bordo da súa barca de pedra. Non hai soedade na barca de pedra. É estraño que nalgún recuncho da barca de pedra non se atope unha man, unha canción, unha noite fría con boa compaña. O aspirante a contador da vida confía en que a ausencia ate forte a barca de pedra ao peirao. Quérea recuperar no día fixado, á hora exacta, en perfectas condicións.