Pechado por traslado dende o 20-5-2006. Estou en http://malodeaturar.blogaliza.org

sábado, maio 14, 2005

Cando paran as barcas de pedra

Cando a liña vital que vén sendo secundaria a maior parte do ano se torna en primaria á forza non adoita ser agradábel. Menos aínda se temos en conta as coordenadas espazo-temporais; en pouco máis dun mes esa liña vital imporase a golpe de almanaque durante 90 días coas súas noites -nunca un vrao fora tan, tan frío- e certo individuo sentirá, novamente, coma o peso das murallas, noutrora livián, se torna por veces case que irresistíbel. É entón cando o protagonista desta historia bota en falta as barcas de pedra, nas que tanto gosta de vogar, ás veces sen rumbo fixo, ás veces con el definido con precisión. Atracarán agora as barcas de pedra ao abeiro do sol de xullo, farán, Deus mediante, unha pequena singradura na lagoa de bandeiras e estrelas se o vento nos é favorábel para máis tarde agardar no peirao a que, nunha afortunada tarde de outono, os elementos se confabulen de novo ao favor do individuo e todo flúa paseniño cara ao seu lugar.