Pechamos por traslado

333 entradas despois.
PECHAMOS POR TRASLADO
Dende agora, se aínda lle quedan gañas de ler as cousas que a un lle dá por escribir, terá que facelo en
http://malodeaturar.blogaliza.org

Non dou feito

Ai, señora, non pense que teño a casa desatendida por aquilo de que dende o venres non dous sinais de vida, cousa especialmente significativa se temos en conta estas-fechas-tan-señaladas ou o meu novo paseo/intervención televisiva previo pago-de-ecuador (chiste barato). É que un servidor leva uns días aquelando os detalles da mudanza, e claro, entre meter todo en caixas e moverse por medio dos operarios (que se o gotelé, que se onde van os libros, etc.) das reformas da casa nova, non dá feito. No entanto, aquí lles deixo unha pegata bonita -unha de tantas das que puiden ver onte-. Seguiremos informando sobre os traslados.

Me se va a hacer a un ladito

Hai momentos da vida que merecen ser contados. Na miña breve, mais intensa, vida como condutor, aínda non tivera ningún encontro coa Lei e os seus representantes no Planeta Terra. Ata hai cousa de media hora. Dirixíame eu, en compaña do meu ascendente biolóxico feminino (léase nai) de volta da sinxeliña cea de cumpreanos atrasado de quen lles fala, no meu sinxelo utilitario. Á altura da Porta Nova da muralla de Lugo, as patrullas orozquianas ergueron o seu chirimbolo marelo fosforito en sinal de "me se va haciendo a un ladito" e si, aconteceu. O representante da Lei e a Orde orozquiana no Planeta Terra díxome buenasnochesestamoshaciendouncontroldalcolemia, pedíume o carné e ala, a inchar o fol. Eu, que non tomei a última Estrella da cea porque algo me dicía que o 0,15 estaba preto, soplei e despoi suspirei cando vin o 0,0. A verdade é que xa sería mala hostia.
Cando xa marchaba, a instancia policial, co seu característico tono, díxome "y le pones unas pegatinas a la L" (se fora na Coruña o tema tería moito máis chiste, a verdá). Claro que sí, hombre. Buenas noches, circule.

Nota mental: a foto é da boquilla orixinal, agasallo da instancia policial "si la quieres, te la puedes quedar". Non tiña a cámara boa vale?

Seica hai petróleo alí en Basán

Hoxe Xabarín apareceu varias veces no meu camiño. Nunha xornada electoral cun candidato tan característico, era de agardar, mais non tanto, penso eu. Despois de exercer o meu sufraxio -que bonito-, vou facer unha entrevista e atopo en pleno Obradoiro o escenario e ao mesmísimo Xabarín cantando "Socio, busco un socio", diante dun monte de pícaros que remataban o Correlingua (iniciativa que me encanta, por certo) de Santiago de Compostela. Pola tarde, pouco despois de saber que a Xabarín non lle está a ir demasiado mal na súa andaina electoral, atopo nada máis e nada menos que aos míticos Rastreros cantando O Sacristán de Basán. Aí vos queda, disfruten vostedes.

Tremendo debate, oiga

Un servidor, na súa peregrinaxe económico-televisiva, recalou en Hai Debate!, cousa interesante, señora. Voulles contar todo o proceso (non interesa o tema do traslado en bus e tal, que iso vén sendo coma o do Luar ou o Supermartes (DEP), rollo becerreiro, vaia). O tema interesante é cando chegas a San Marcos e asinas un contrato EN ESPAÑOL DE ESPAÑA (olé) de cesión de dereitos da túa imaxe -de todas as imaxes vencelladas ao programa-. Logo fanche unha foto, para chamarte de recheo en series, programas e demais (que me chamen para O Programón ou para Volver ao rego, por Dioss). Quen che fai a foto? unha señorita de produción que foi, hai uns meses, a encargada de menesteres semellantes en certa campaña.
Despois baixas ao plató (que medo, está moi abaixo do noso señor) e atópaste cunhas señoras destas que hai no público de Luar, que che contan que xa foron a Supermartes, Luar, Tequelexou, O Show dos Tonechos... e que mañá van ao do Mon.
Despois vén o programa, no que sorprende que che dean liberdade de aplauso. Eu, persoalmente, convertinme en fan de Ángel Bernardo Tahoces, do PP, evidentemente, quen dixo que xa postos poderiamos converter a Galiza nunha realidade internacional e outras cousas, tales coma que non nos gustan os americanos pero ben que temos GPS no coche. Vivir para ver. O debate estivo interesante, a verdade, e o bocata de despois, mellor que o do Supermartes.

Liberdade de expresión

Hoxe é o Día da Liberdade de Expresión, escollido, entre outras cousas, para ser o día de festa da factoría de xornalistas de Compostela, algo que eleva o día case á categoría de santo... se a festa dunha facultade é o día do seu patrón, os patróns adoitan ser santos... así que hoxe vén sendo Santa Liberdade de Expresión.
Hoxe, día tan sinalado, chegoume ao correo unha cousiña que me fixo reflexionar sobre o tema. Trátase dun audio procedente do programa "La Linterna", presentado polo autoerixido en historiador revisionista da verdade absoluta, César Vidal, na Cadena de Ondas Populares Españolas, máis coñecida como COPE e á que me teño referido nalgunha ocasión, fundamentalmente con ocasión dalgunha sentenza exemplar do humorista Fede Jiménez-Losantos. Este audio, titulado "O Estatutiño", mestura, ao meu xuízo, xenofobia e ignorancia para parodiar as pretensións do BNG de cara á reforma do noso Estatuto de Autonomía.
Agora penso... son este tipo de accións "xornalísticas" liberdade de expresión? É calquera cousa liberdade de expresión? a saber... se eu, o día de mañá, teño a capacidade de dicir o que me dea a gana nun medio de comunicación X (non creo que se dea o caso), podo saír alí a soltar os exabruptos que se me ocurren nun faladoiro de bar e defender tales improperios en nome da liberdade de expresión? Gústaríame ter a resposta máis axeitada, vostede que opina?
Xa para rematar, outra reflexión. Coido que teorizar sobre a liberdade en xeral, non é doado, e sobre a liberdade de prensa, información e expresión, aínda menos. Quedarei cun treito do texto que en 1999, fixeron público algunhas das asociacións de xornalistas de Galiza co gallo da data que hoxe se celebra:

"compromiso coa liberdade de expresión e co dereito á información, condicións as dúas sen as cales non é posible falar de democracia no noso país nin de posibilidade algunha de desenvolvemento social en liberdade."

Máis Internet, máis galego e Castelao con portátil

Recén chegado a Galiza leo Vieiros e escoito a Radio. Nos dous sitios falan dunha iniciativa da Consellaría de Innovación e Industria que me ten moi boa pinta. A saber: aproveitando que o Día de Internet cadra co Día das Letras, ponse en marcha o proxecto "Máis Internet, máis galego, máis futuro", que aínda que só fóse pola ilustración que lle dá imaxe xa merece a miña atención (ese Castelao co PC portátil merece ser peza de museo!).
O tema consiste basicamente en espallar a idea de que a nosa lingua serve perfectamente para o mundo da Internete e a tecnoloxía, que tamén ten que ser bastante espallado. Arredor de toda esta idea artéllanse toda unha serie de actividades, reais e virtuais, que se desenvolverán ao longo de todo o mes: software libre, concursos, etc. Botádelle un ollo que ten moi boa pinta.
Reitero, enorme foto!

Herria

Se vostede pasou por aquí estes días e non atopou nada e aínda así volveu agora, merece, como mínimo, unha explicación da miña ausencia. Cóntolle: quen lle escribe colleu, a verdade é que nun primeiro momento sen moitas gañas -por cuestións xa citadas ou que non veñen ao caso-, e montou nun coche de alugueiro con tres individuos máis -o resto ían noutro coche- rumbo ao que en Madrí coñecen como "España verde" ou "provinciasvascongadas" ou "dondehayterroristas" e que eu prefiro chamar Euskadi ou Euskal Herria.

Por cuestións que tampouco veñen ao caso, basicamente económicas, o noso aloxamento situouse en Castro Urdiales, unha vila de xente de cartos a vinte minutos de Bilbo. Despois das tropecentas horas de viaxe grazas á non-nata Transcantábrica, chegamos a un sitio que reserváramos por teléfono, léase pensión ou máis ben GALPÓN, chamado "Habitaciones económicas"(non vaia, señora, non se lle ocurra), do que fuximos ao día seguinte porque nos daba noxo, así, sen contemplación ningunha, noxo puro e duro.

En fin, o tema éra contarlle como foi a cousa: pois a verdade é que, en liñas xerais, bastante ben. Como non vou facer a estas horas da noite un relato exhaustivísimo, chantareille aquí as imaxes que se me veñen á cabeza despois destes catro días.
-Concellos coa Ikurriña e nada máis.
-Camareiro enorme que bota broncas por pedir cortos, porque quere "hombres con los pantalones enteros". Señor majísimo.
-Quiosqueiro que me vende Gara en euskera.
-A zona vella de Donosti e cear na taberna Herria, para os composteláns e demais familia, vén sendo un Avante pero no que tamén podes cear, tremendo.
-Moito, moito mar.
-Rir ata chorar e dobrar da dor de estómago: escoitando a Juan Pardo e a Xil Ríos coas ventanillas abertas, imitando a persoeiras diversas, ou facendo de chorvonenos no coche.
-Pasear por vilas que me dan envexa, por saber alí a maioría da xente o país en que viven.
-Entrar nun tendecho no que un home de cincuentaetantos da asociación Euskalduna nos pregunta detalles sobre o nacionalismo galego.
-Pensar que se nota que estou noutro país, e que se nota cando andas por un país rico.

En fin, houbo moitas máis experiencias e cincuenta e unha cousas máis importantes que contar, pero coido que se pode resumir en que visitei e tentei coñecer un pouco dun país que me gustou moito, que dei con xente ben simpática e que me gustaría que, nalgunhas cousas, nós nos parecesemos un pouco a eles.

Nota mental 1: quero autoestradas como as vascas.
Nota mental 2: a cara que poñen os españolitos -léase cántabros- ao escoitar falar galego.

Por una juventud sin mácula, señora

Pásanme por correo un videoclip que, sen dúbida, cambiará a miña vida. Recén chegado da Asociación Nuevo Renacer, que ten coma berro de guerra "por una juventud sin mácula", este exitazo do grupo Los Happines: "Amo a Laura, pero la respetaré hasta el matrimonio". Merece especial mención a voz de pito do loiro no retrouso da canción. Moito máis en nomirestv.com. Reflicte isto a liña dura acebes-zaplanista de los jóvenes españoles-de-toda-la-vida?